[FICTION] x-x-x-x-x HOW DARE U !!! 03 x-x-x-x-x (Akanishi+Kamenashi)
== == == == == == == == == == == == ==
Fiction :: How Dare U !!
Cast :: Akanishi x Kamenashi
Act :: 03
== == == == == == == == == == == == ==
รถเล็กซัสคันหรูที่แล่นออกมาจากเขตมหาลัยอย่างทุกลักทุเล เพราะขับโย้ไปมาทำเอาคนที่ขับตามบีบแตรดังลั่น ก่อนพ่นคำหยาบใส่เจ้าของรถข้างหน้าที่ขับโยกไปมา เจ้าของรถตัดสินใจจอดเข้าข้างทาง เปิดไฟกระพริบให้รู้ว่าจอดชั่วคราว แต่ภายในรถกลับกลายเป็นสงครามขนาดย่อมระหว่างคนสองคน ที่กำลังสู้กันอย่างไม่มีฝ่ายไหนยอมแพ้ใคร
“เธอจะนั่งดีๆได้มั้ย? ยัยทอม ดูดิ๊ ถ้าเกิดรถชนเข้าจะเป็นไง ชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันมั้ย?” จินตวาดลั่นรถ หัวเสียไม่น้อยกับท่าทางดื้อรั้นของอีกฝ่ายที่ทั้งดีดทั้งดิ้นตั้งแต่ขึ้นรถมา แถมยังพยายามจะบังคับพวงมาลัยแล้วยังก้าวขามาเหยียบเบรกในฝั่งที่นั่งข้างคนขับเสียด้วย !
“ไม่ใช่ทอมเว่ย บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่ทอม ไม่ใช่ทอม ไอ้บ้า ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ถ้านายไม่เลิกเรียกชั้นว่าทอม ฉันก็ไม่หยุด เจอนายสองครั้ง ซวยทั้งสองครั้ง ชาตินี้ซวยไปทั้งชาติ !” คาเมะโวยวายลั่น ยังพยายามจะเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งตัวเองให้ได้
“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่ามันเป็นออโต้ล๊อค พยายามยังไงก็ไม่เปิดหรอก ถ้าฉันไม่ให้เปิด” จินพูดยยียวน เลิกคิ้วทำทีว่าตัวเองเป็นฝ่ายเหนือกว่าในการต่อรองครั้งนี้
“แล้วก็นะ .. . หน้าตาอย่างนี้ ท่าทางอย่างนี้ ไม่ใช่ทอมให้เรียกว่าอะไร๊?” จินใช้มือข้างที่ว่างจากการจับพวงมาลัยเชยหน้าสวยของอีกฝ่ายขึ้น แต่ก็ต้องสะบัดออกโดยเร็วเพราะมือเล็กยกขึ้นมาจิกเล็บเข้าที่ข้อมือของตัวเอง
“หึ ! เจอเธอสองรอบ เจ็บตัวทั้งสองรอบ ห้าวจริงนะแม่คุณ” ว่าพลางมองข้อมือตัวเองที่ยังเป็นแค่รอยเล็บ ไม่ได้โดนจิกเข้าเนื้อจนเลือดซึม คาเมะเบิกตาโพลงตกใจ นี่หมายความว่า ไอ้หมอนี่จำได้ ... . จำได้ว่าวันนั้นโดนเค้าต่อย แล้วยังจะมาหาว่าเค้าเป็นทอม !!! ทั้งๆที่เปิดเสื้อเค้าพิสูจน์ขนาดนั้น !!!
“นายจำได้ ... แล้วทำไมยังมาพูดว่าฉันเป็นทอม ดูหลักฐานไปแล้วไง ชั้นยังเอาเรื่องไม่สะใจเลยนะวันนั้น !!!” คาเมะตวาดลั่นรถ แผลงฤทธิ์จนจินต้องเอามืออุดหูทั้งสองข้าง ดีว่ารถกระจกรถหนา ไม่งั้นท่าทางเสียงแหลมปรี๊ดแบบนั้นจะทำเอากระจะรถเค้าแตกเอา
“ก็บอกแล้วไงว่ารู้แล้วว่าไม่ใช่ทอม รู้แล้วว่าเป็นผู้ชาย แบนราบซะขนาดนั้น ถ้าเป็นผู้หญิงคงน่าสงสาร แล้วที่ฉันจะเป็นเกย์ก็เพราะเธอนั่นแหล่ะ ฉันก็จูบกับผู้ชายครั้งแรกเหมือนกันนั่นแหล่ะ !” จินใช้นิ้วชี้กดเบาๆที่รูหูที่ท่าทางขี้หูภายในมันจะออกมาเต้นระบำอยู่รอมร่อ ถ้าอีกฝ่ายยังไม่เลิกใช้เสียงแหลมปรี๊ดดังลั่นแบบนั้นอีก
“ไอ้ ... ไอ้เกย์วิปริต !!!”
“คำก็เกย์ สองคำก็เกย์ ตัวเองก็เป็นเกย์เหมือนกันล่ะว้า ถ้าแค่จูบกันแล้วจะเป็นเกย์เนี่ย” จินตอกกลับ พลางมองใบหน้าเรียวสวยที่ทำหน้ายุ่งยาก ริมฝีปากสีสดเบะออก ตาเรียวสวยตวัดมองเค้าอย่างเอาเรื่อง
โถถถถถถถ .. . เนี่ยนะผู้ชาย แมนครับ แมนมาก
ไอ้ตาที่ตวัดค่อนแบบนี้ กับปากเบะแบบนั้นน่ะ ดูยังไงก็แม๊นแมน
“นี่นาย ...” คาเมะเรียกเมื่ออีกฝ่ายเงียบไปแตาสายตายังมองเค้าอยู่
“นาย ...”
.
.
.
“นาย ... ไอ้เกย์บ้า !!!”
“คนเค้ามีชื่อเรียกดีๆ ไม่ได้ชื่อนั้น ถ้าฉันเป็นเกย์จริงแล้วเธอจะหนาว หึ” จินบอกพร้อมกับปิดไฟสัญญานกระพริบ แตะเท้าเข้ากับคันเร่งรถ
“เฮ่ย ! จะไปไหน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ นายนี่ พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง?” คาเมะเริ่มออกลายอีกครั้ง เขย่าแขนอีกฝ่ายให้หยุดรถ
“เธอ !!! ฉันบอกให้อยู่เฉยๆ เกิดชนจะว่ายังไง !!! หรือระหว่างคนอื่นขับรถไม่มีใครเค้าสอนว่าห้ามรบกวน !!!” จินตะคอกเสียงดังจนร่างบางสะดุ้งเฮือก แต่ด้วยทิฐิที่สูงกว่าจึงไม่ยอมลงให้ง่ายๆ
“ก็ปล่อยชั้นลงเซ่ ! ฉันไม่ได้อยากมานั่งรถนายซักหน่อย จอดรถเดี๋ยวนี้นะ !” เมื่ออีกฝ่ายแรงมา คาเมะก็แรงกลับ ทำไมต้องกลัวหมอนี่ด้วย เป็นพ่อแม่หรือญาติฝ่ายไหนถึงต้องกลัวจนต้องฟัง มือเล็กเขย่าแขนอีกฝ่ายแรงขึ้นจนจินชักคุมรถไม่อยู่
ขาเรียวเหยียบเบรกกระแทกอย่างแรงจนคาเมะเซถลาเนื่องจากไม่ได้ตั้งตัว ศีรษะเล็กจึงไปชนกับกระจกหน้าอย่างไม่เบานัก คาเมะได้โอกาสโอดโอยเพราะความเจ็บจี๊ดได้ไม่นาน แขนเล็กก็ถูกกระชากดึงกลับมายังเบาะนั่ง ให้หันหน้ามาทางด้านคนขับ กำลังจะเงยหน้าว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร คาเมะก็เบิกตากว้างไม่ได้เห็นอะไรนอกจากเปลือกตาคมที่ปรือลงในระยะห่างกันไม่ถึงเซนต์ ริมฝีปากบางถูกอีกฝ่ายบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างแรงจนคาเมะคิดว่าถ้าไม่ช้ำ มันคงแตกปริออก ถ้าอีกฝ่ายยังคงกดทารุณเค้าแบบนี้
ฟันคมกดย้ำลงบนริมฝีปากนุ่ม กัดดึงเบาๆราวกับมันคือขนมนุ่มๆ ก่อนจะผ่อนแรงริมฝีปากที่บดคลึงกับร่างเล็กตรงหน้า จินมองตาเรียวที่เบิกกว้างตกใจ ก่อนจะหลับตาปี๋ จินหัวเราะหีในลำคอกับท่าทีของคนปากเก่งที่ตอนนี้อึ้งทำอะไรไม่ถูก แต่ตอนนี้จินไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ริมฝีปากอิ่มขยับเปลี่ยนมุม ดูดดึงเนื้อนุ่มของอีกฝ่าย ลิ้นนุ่มถูกแลบออกมาเลียกลีบปากบาง ก่อนจะดุนดันสอดเข้าไปในโพรงปากเล็ก จังหวะเดียวกันกับที่ร่างบางสะดุ้งตกใจ ผลักร่างอีกฝ่ายออก
“ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้ นายเป็นบ้าอะไรอีก ปล่อยฉัน!” คาเมะโวยวาย มือเล็กสองข้างผลักไหล่อีกฝ่ายออกห่างเกินกว่ารัศมีที่จะลวนลามเค้าได้อีก
จินตวัดแขนรัดเอวบางด้วยมือข้างเดียวให้เข้ามาแน่นขึ้น อา .. อย่างที่คิดไม่ผิด เอวเล็กนี่ออกแรงนิดเดียวคงหักคามือแน่ๆ ตาคมจ้องกลับปากบางที่ฉ่ำไปด้วยน้ำลายก่อนจะก้มลงจัดการต่ออีกครั้ง คาเมะหลับตาปี๋ ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ริมฝีปากบางพยายามจะเปิดออกต่อว่า หากแต่ลิ้นนุ่มที่ฉกเข้ามาทำให้ต้องกลืนคำพูดลงลำคอไป เสียงอู้อี้ดังขึ้นมาจากร่างบางที่พยายามดิ้นรนเพื่ออิสรภาพ หากแต่ลิ้นนุ่มที่ลอดเข้าคลุกเคล้ากับลิ้นอีกฝ่ายทำเอาคาเมะทำอะไรไม่ถูก
หมอนี่ .... ทำไมจูบเก่งแบบนี้ !
ลิ้นอ่อนนุ่มตวัดพันกันลิ้นเล็กที่เงอะงะทำอะไรไม่ถูก จังหวะที่ร่างสูงเปลี่ยนมุมให้จูบล้ำลึกขึั้้นกว่าเดิม น้ำลายที่ต่างคนต่างพากันกลืนลงคอไม่ทันไหลลงจากมุมปากร่างบางไล่ลงไปถึงคางเล็ก จินดันลิ้นไปทั่วโพรงปากบาง ปรือตามองคนเก่งที่หลับตาพริ้ม มือเล็กสองข้างกำเสื้อตรงแขนเสื้อเค้าแน่นจนเป็นรอยยับ
จินถอนริมฝีปากออก มองน้ำลายใสที่หยดลงจากมุมปากเรื่อยถึงคางก็อดใช้ลิ้นนุ่มตามลงไปเลียคราบชื้นนั้นไม่ได้ สัมผัสอุ่นชื้นทำให้ร่างบางมึนงง เงยหน้าตามริมฝีปากด้วยความเคลื้มไม่รู้ตัว ร่างสูงใ้ช้ริมฝีปากจูบไซร้ลงไปถึงซอกคอขาวเนียนที่่ร่างบางเอียงเปิดให้ มือใหญ่ข้างที่ว่างเลื่อนมาดึงคอเสื้อกว้างให้เอียงมาทางหัวไหล่ด้านหนึ่งเผยให้เห็นผิวอ่อนบางสีน้ำนมสด จินใช้ริมฝีปาก ดูดผิวเนื้ออ่อนใสบริเวณลำคอหนักบ้างเบา้บ้างจนเนื้ออ่อนเป็นสีแดงปื้นบางจุด บางจุดก็เป็นสีเข้มสลับกันไป กลีบปากบางเผยอออกปล่อยเสียงครางเครือในลำคอราวกับลูกแมวน้อย
- ก๊อก ก๊อก ก๊อก –
เสียงเคาะกระจกรกฝั่งคนขับดังขึ้นทำเอาคาเมะสะดุ้งเฮือก ผลักไหล่จินออกสุดแขน แก้มใสแดงเรื่อลามไปถึงใบหูนิ่ม จินมองอาการนั้นยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสนใจเสียงเคาะที่รัวอยู่ มือใหญ่กดกระจกเลื่อนลงอัตโนมัติ ใบหน้าของตำรวจจราจรก็ก้มลงมาถาม
“จอดรถในที่ห้ามจอด แถมไม่ได้เปิดสัญญาณไฟด้วย ...” นายตำรวจจราจรพูดอย่างไม่สนใจ ในมือจดใบสั่งยุกยิก ก่อนเหล่มองภายในรถสปอร์ตคันหรูของจิน เห็นร่างบางที่นั่งตัวลีบ เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่กับทรงผมที่กระเซิงกับใบหน้าหวานที่แดงเรื่อแบบนั้น ดูก็รู้ว่าเกิดอะไรก่อนที่เค้าจะมาเคาะกระจก
“หรือจะเพิ่มข้อหา ....” แกล้งลากเสียงยาว แต่ตายังเหล่มองไปที่ร่างบางที่นั่งอยู่ข้า่งคนขับ จินถอนหายใจก่อนจะเอื้อมหยิบกระเป๋าเงินที่วางอยู่ข้างเกียร์ก่อนหยิบแบงค์พันเยนออกมาสองสามใบ ยัดใส่มือเจ้าหน้าทีจราจรที่ยืนจดใบสั่งอยู่ ก่อนลื่อนกระจกปิดเหมือนเดิม ทำทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“รวยจริงนะ” ร่างบางที่นั่งข้างๆค่อนขอด จินเหล่มองใบหน้าเรียวสวยก่อนจะดึงเบรกมือลง เหยียบคันเร่งอีกครั้ง
“พูดมาก เธอนั่นแหล่ะที่ทำให้ฉันต้องจ่าย ไอ้จราจรบ้านั่นมองเธอจนจะทะลุอยู่แล้ว” จินบ่นเสียงหงุดหงิด จะอะไรเสียอีก ไอ้หน้าแดงๆกับปากเจ่อๆนั่น ไม่เรียกว่าเซ็กซี่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร !
คาเมะสบถสาบานในใจ แล้วไอ่คนที่ทำให้เค้าเป็นแบบนี้มันใคร? ถ้าไม่ใช่ไอ้คนที่กำลังขับรถอยู่นี่ ใบหน้าเรียวหันออกนอกหน้าต่าง มองต้นไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมถนนไม่สนใจคนข้าง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด อยากจะเถียงอยากจะด่าคนข้างแต่ก็พูดไม่ออก จะเอาอะไรไปว่าเค้าในเมื่อเราเองก็ไม่ได้ขัดขืน !!!
โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ! แม่ครับ อย่างนี้คาเมะจะเป็นเกย์ไหมอ่ะ ? (T^T)
คาเมะได้แต่คิด จะว่ามีประสบการณ์กับผู้หญิงมาก็มาก คาเมะมั่นใจในตัวเองพอสมควร แต่ทำไมพอมาเจอหมอนี่เข้า กลับทำอะไรไม่ถูก ทำตัวเหมือนผู้หญิงโดนขโมยจูบแรกไปได้ !!! แถมยัง ... เคลิ้มแบบนั้น ไม่ไหวแล้ว คาเมะต้องเป็นเกย์แน่ๆเลย (T^T) แล้วสาวทั่วโลกก็คงต้องเสียใจ ที่คนหล่ออย่างคาเมะเป็นเกย์
“เอ้อ !” จินอุทานมาอย่างคนนึกอะไรออก หักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าห้ามสรรพสินค้าใหญ่ที่อยู่แถบมหาลัย
“ชั้นยังไม่รู้ชื่อเธอเลย” ขอบใจที่ถาม แต่ถามหลังจากที่จูบชั้นไปแล้วสองครั้งเนี่ยนะ !!! คาเมะค่อนขอดในใจ กัดฟันกรอดๆมองคนข้างๆ
“คาเมนาชิ คาซึยะ ไม่ยินดีที่จะรู้จัก ทีนี้ปล่อยฉันลงได้แล้ว ไอ้อ้วน!”
“อย่างนี้เค้าเรียกหุ่นสมชาย ไม่เหมือนเธอหรอกหุ่นยังงี้มองยังไงก็ไม่ใช่ผู้ชาย มิน่าล่ะถึงเข้าใจผิดว่าเป็นทอม” จินตอบไม่วายจิกกัดคนข้างๆ “วันนี้ไม่ต่อยหลังจูบแล้วเหรอ แม่ทอมบอยสุดจะแมน”
“นาย !!!” “ฉันอาคานิชิ จิน เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่มีมารยาท แล้วก็ไม่ได้ชื่อนาย รู้จักชื่อแล้วเรียกชื่อได้แล้ว” จินบอกก่อนวนรถเข้าลานจอดรถ โชคดีที่ยังเป็นช่วงบ่าย ไม่ใช่ช่วงเย็นที่คนเริ่มจะออกมาเดินห้างหลังเลิกงานที่จอดรถจึงว่างอยู่มาก ชายหนุ่มเลือกที่จะจอดให้ใกล้ทางเดินเข้าห้างมากที่สุดจะได้ไม่ต้องเดินไกล จินดับรถก่อนดึงกุญแจออกมาใส่กระเป๋ากางเกง มือใหญ่หยิบกระเป๋าตังค์ที่อยู่ข้างเกียร์ขึ้นเอื้อมใส่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง มองร่างบางข้างๆที่จ้องตาแป๋ว
ดูทำตาแบบนั้น แล้วยังจะมั่นใจในความแมนของตัวเองเหลือเกิ๊น ~
“ลงสิ หรือจะนั่งอยู่นี่” จินถามคนข้างๆ
“แล้วจัดเสื้อผ้าให้มันดีๆด้วย เดี๋ยวคนข้างนอกเค้าจะรู้ว่าเราทำอะไรกันมา” ว่าเสียงทะเล้นก่อนจะลงจากรถไปก่อน
คาเมะมองเงาตัวเองที่สะท้อนจากกระจกติดฟิล์มทึบด้านข้างก็ต้องถอนใจปลงๆ มือเรียวยกขึ้นจัดคอเสื้อให้เป็นปกติ เสยเส้นผมนุ่มนิ่มให้เข้าที่ ก่อนเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มบางของตัวเองที่อีกฝ่ายเก็บเข้ามาในรถให้ตอนที่เค้าขว้างลงพื้น จะว่าไปก็ยังโมโหหมอนี่ไม่หาย แต่ทำอะไรได้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เค้าขอไม่ให้เจอหมอนี่ตั้งแต่ที่คลับวันนั้นแล้วล่ะ นี่มันเลยเถิดมากเกินไปแล้ว มือเรียวคว้าหนังสือขึ้นก่อนจะลุกออกจากรถ
“เธอจะไปไหน?” จินถามเมื่อร่างบางลงจากรถพร้อมหนังสือในมือ เดินดุ่มๆเข้าห้างแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทั้งๆที่เค้ายืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆรถ
“กลับบ้านน่ะสิ วันนี้ซวยทั้งวันแล้ว และก็เรื่องในรถนั่น ฉันจะทำเป็นลืมๆไป จะกลับไปสวดมนต์ทำบุญล้างซวย สงสัยคงต้องทำพิธีปัดรังควาญครั้งใหญ่ น่าเบื่อชะมัด ไปล่ะ อย่าพบอย่าเจอกันอีกเลยนะนายอาคานิชิ จิน” คาเมะโบกมือให้โดยไม่หันกลับมา ขาเรียวก้ามเข้าไปภายในตัวห้างที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่ก็ต้องชะงักลง แขนเล็กถูกมือใหญ่กระชากกลับให้หันหน้ากลับมา
“โอ๊ยยยยย ! ฉันเจ็บนะ เบาๆหน่อยสิ แรงยังกะควาย” คาเมะโวยวายดังลั่นจนยามที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูหันมาเขม่นมองว่าเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น
“เธอคิดว่า เธอจะไปได้ง่ายๆหรือคาเมนาชิ” จินกระซิบเบาๆที่ริมหูบาง หันหน้าไปยิ้มให้กับยามก่อนลากคนตัวเล็กถูลู่ถูกังไปที่ข้างรถของตัวเอง
“ปล่อยนะ ชั้นบอกให้ปล่อย !” คาเมะตวาดเสียงดังลั่น ชักไม่ชอบใจกับท่าทางที่อีกฝ่ายแสดงออกมา
“ไม่ปล่อย ฉันยังไม่ได้เคลียร์กับเธอเลย ที่ไปตะโกนปาวๆดังลั่นมหาลัย หาว่าฉันเป็นเกย์ ฉันเสียหายรู้มั้ย?” จินกดเสียงต่ำ จนเหมือนคำรามลอดไรฟันออกมาทำเอาคาเมะตกใจ ใบหูนิ่มเริ่มถูกรุกรานด้วยริมฝีปากของอีกฝ่ายที่กระซิบข้างๆ ก่อนจะไซร้ติ่งหูนิ่ม
“แล้ว ... แล้วฉันไม่เสียหายรึไง !! นาย ... นายบอกว่าฉันเป็นทอม ... ดังขนาดนั้น ... เค้าก็ได้ยินกันหมด ... ฉันก็เสียหายเหมือนกันนั่นแหล่ะ!” คาเมะพูดตะกุกตะกัก มือเล็กพยายามดันไหล่ร่างสูงให้ถอยออกไปจากการระรานร่างกายเค้าซักที มือเล็กอีกข้างจับข้อมือใหญ่ที่ล้วงลึกเข้าไปถึงภายในเสื้อสีขาวตัวบาง
“อืมม .. เราต่างก็เสียหายด้วยกันทั้งคู่ แต่จะให้ตามไปแก้ต่าง มันก็ไม่ใช่นิสัยของฉันเสียด้วย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว คาเมนาชิ เธอไปป่าวประกาศว่าฉันเป็นเกย์ เธอเองก็มาเป็นกับฉันเลยเป็นไง จะได้แก้ข้อสงสัยว่าเธอเป็นทอมไปด้วย ยิงปืนนัดเดียว ได้นกสองตัวเลยเห็นไหม?” จินบอกพร้อมกับสอดลิ้นเข้าไปภายในใบหู มองคนในอ้อมแขนที่ตัวสั่นน้อยๆ มือเล็กที่พยายามขัดขืนดันเค้าออกไหลลงเกาะแน่นที่แขน
หมดแรงซะแล้ว คาเมนาชิ แก่นเซี้ยวซะขนาดนั้น พอเจอแบบนี้ก็อ่อนยวบคามือชั้นเลยนะ
จินมองร่างบางตรงหน้าแล้วนึกชักอยากจะเป็นอย่างที่พูดต่อรองไปซะตอนนี้ ผ่านผู้หญิงมาก็มาก ประเคนให้ถึงมือเลยก็มี แต่ผู้ชายสำหรับจินแล้ว นี่เป็นคนแรกที่เลยเถิดมาจนถึงขั้นนี้ อาจจะติดใจที่ใบหน้าเรียวสวย จะว่าเป็นผู้ชายก็เป็นผู้ชายที่สวยมาก แต่ถ้าจะเป็นผู้หญิง จะว่ายังไงดีล่ะ อย่างที่จินเรียกว่าทอมนั่นแหล่ะถูกที่สุดแล้ว แต่ประเด็นที่สองตัดออกไปได้เลย พิสูจน์มาแล้วว่าไม่ใช่ผู้หญิง หรือ ... อืม ... น่าคิด ... เพราะสมัยนี้ ดูท่อนบนมันก็ไม่แน่เสมอไปนี่นะ ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย !
จินถอนตัวออกมาจากร่างบางที่ไม่มีแรงทำให้ทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นระหว่างรถ ได้ยินเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจที่ทางเดินโรงจอดรถก็คิดถูกที่ปล่อยออกไปก่อน ไม่งั้นคนที่ผ่านมาได้ดูหนังสดแน่นอน ตาคมก้มต่ำมองร่างบางที่ช้อนตาจ้องขึ้นมาอย่างหาเรื่อง แต่จินจะบอกให้ ท่าทางที่จ้องมาแบบนี้ จินอยากมีเรื่องชะมัด แก้มแดงๆนั่น กับปากที่เชิดขึ้น ถ้าจินก้มลงไปฟัดอีกรอบ มันจะเป็นไรไหม ? แต่ก่อนที่สันดานผ่ายชั่วจะมีชัยมากกว่าสันดานฝ่ายดีที่ร้องเตือน เสียงงึมงำในลำคอแผ่วเบาราวกับลูกแมวครางก็ดังขึ้นจากคนที่นั่งทรุดอยู่ข้างรถ
“.... หน่อย”
“อะไรนะ?” จินต้องก้มลงเงี่ยหูฟัง ไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อสาร
“ฉุดขึ้นหน่อย ไอ้บ้ากาม!” แม้จะอยากตะโกนดังๆ แต่เสียงที่หลุดรอดจากปากบางก็กลายเป็นเสียงที่พยายามเค้นลอดไรฟันออกมาเท่านั้น จินยิ้มบางๆ ยื่นมือให้ร่างบางที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่ข้างรถ ใบหน้าสวยคมก้มต่ำ จินไม่รู้หรอกว่าคิดอะไรอยู่ แต่ดูท่าทาง โดนไปขนาดนั้น คงอายล่ะมั้ง? อา ... อาคานิชิ จิน จะได้เป็นเกย์จริงๆก็เพราะคนนี้หรือ ตาคมขมวดคิ้วเมื่อคาเมะไม่ยอมส่งมือให้เสียที มือใหญ่จึงก้มลงเพื่อดึงแขนอีกฝ่ายขึ้นแทน
“โอ๊ย !!!!” จินยกมือกุมหน้าผากตัวเอง รู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ร้าวไปทั้งศีรษะ ใครจะไปรู้ว่าจังหวะที่จินก้มลงไปเพื่อจะดึงร่างบางขึ้นมานั้น มือเล็กก็ดึงแขนจินลงไปอย่างเร็ว ด้วยความที่พื้นที่ระหว่างรถมันเล็ก หน้าผากจิน จึงกระแทกกับกระจกรถอย่างแรง !
“หึ สมน้ำหน้า” เสียงแหลมปนแหบดังขึ้นที่ข้างหู แต่ก่อนที่จินจะจับเจ้าตัวดีเอาไว้ได้ คาเมะก็ใช้ความที่ร่างเล็กกว่า แผล็วหลบรัศมีที่มือของจินจะเอื้อมถึง และด้วยความที่ยังมึนอึงกับที่หัวกระแทกไปอย่างแรง ทำให้ความคิดแม้แต่จะเดินตามร่างเล็กที่แลบลิ้นปลิ้นตาวิ่งผลุบไปที่ทางเข้าห้าง ต้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน กลับมากุมหน้าผากตัวเองแทน
== == == == == == == == == == == == ==
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วเมิงก็ปล่อยเค้าไป ฮ่าฮ่าฮ่า ~”
“พอเหอะไอ่คิ มึงดูหน้าพ่อมึงดิ๊ มันจะฆ่ามึงอยู่แล้วถ้ามึงยังไม่หยุดหัวเราะ แล้วกูก็ขอร้องมึงด้วย ข้าวมันหลุดออกจากปากมึงกระเด็นมาจานพวกกูหมดแล้ว ห่าน” เรียวพูดพลางหยิบจานของตัวเองออกจากโต๊ะ คนอื่นที่เหลือเลยทำตามกัน ในเมื่อไม่มีใครต้องการจะกินข้าวปนขี้ปากไอ่เหลี่ยมมัน
“ฮ่าฮ่า กูขำจะตายห่า ไม่ไหวแล้วเว่ย คิดดูดิ่ไอ่เรียว เด็กนั่นแสบใช่เล่น ทำไอ่คุณชายจินเป็นแบบนี้ได้” โคคิพูดไปพลางเช็ดน้ำตาป้อยๆเนื่องจากหัวเราะมากเกินไป มือชี้หน้าของเพื่อนที่นั่งตรงข้าม บริเวณหน้าผากของจินแม้จะไม่บวมแต่แดงเป็นปื้น
“เคยเห็นนรกไหม ไอ่คิ” จินเค้นเสียงลอดไรฟันทำเอาโคคิที่ยังหัวเราะสนุกสนานหุบปากฉับ ก้มลงกินข้าวไม่สนใจจะหัวเราะต่อ จินลูบหน้าผากแล้วอดจะเจ็บแปล๊บไม่ได้ ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นราวกับใช้ความคิด ก่อนที่จะหันไปมองเจ้าเืพื่อนหน้าเหลี่ยมที่สงบปากสงบคำ ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป
“โคคิ มึงช่วยสืบให้กูหน่อย”
“เรื่องอะไร กูไม่ใช่แผนกสืบราชการลับนะเว่ย ไม่ไปจ้างคนของป๋ามึงวะ กูจะรู้อะไรเยอะแยะ” โคคิปฏิเสธทันควันราวกับจินส่งไปลงสมรภูมิรบที่อิรัก
“เชี่ยคิ มึงฟังกูก่อน ถ้าเป็นเรื่องงาน กูจะให้มึงสืบทำไม กูอยากให้มึงสืบเรื่อง[b]คาเมนาชิ คาซึยะ[/b]“ โคคิถึงบางอ้อเมื่อจินเอ่ยชื่อ มองไอ้หน้าหลล่อที่ทำหน้ายิ้มๆ แต่ยิ้มอย่างนี้ล่ะโคคิเสียววาบ
“มึงจะทำอะไรเค้าวะ กูถามหน่อย” เรียวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นบ้าง
“กูต้องได้ คาเมะนาชิ คาซึยะ”
== == == == == == == == == == == == ==
“คาเมนาชิ ละครก่อนสอบมิดเทอม เอายังไงดี? เอมิจังไม่ยอมตกลงเล่นเป็นนางเอก ถ้านายยังเล่นเป็นพระเอกอยู่นะ ถามจริงเหอะ ไปทะเลาะอะำไรกัน ปีที่แล้วพวกนายเล่นละครเข้าขากันดีนี่หว่า ลงหนังสือพิมพ์มหาลัยด้วย ทุกคนยังนึกว่าพวกนายเป็นแฟนกันเสียอีก” เสียงเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นหลังจากที่อาจารย์ปล่อยให้วางแผนงานกันเองในห้องแอคติ้ง
วิชานี้ไม่มีสอบ หากแต่คะแนน จะมาจากการแสดงละครเวทีสองรอบ รอบแรกเป็นละครสั้น เนื้อเรื่องจะต้องเขียนขึ้นมาเอง นักเรียนปีสามทั้งคณะจะต้องแบ่งออกเป็นสองส่วน โดยการจับฉลาก แต่ละแผนกจะต้องแยกออกเป็นสองเพื่อการทำงานให้ได้ผลสูงสุด ไม่มีสิทธิ์เลือกกลุ่มเอง คะแนนที่ได้ทุกคนจะเท่าเทียมกันและเปรียบได้กับคะแนนสอบมิดเทอม ส่วนชิ้นที่สองคือการแสดงละครยาว เนื้อเรื่องจะถูกกำหนดโดยอาจารย์ประจำคณะ โดยส่วนมากจะเป็นละครเวทีที่ทุกคนรู้จักเรื่้อง อย่างโรมิโอจูเลียต สวอนเลค ตามแล้วแต่ใจอาจารย์ แต่งานชิ้นนี้ ทั้งคณะจะต้องร่วมมือร่วมใจช่วยกันทำงาน เพื่อที่คะแนนออกมาจะกลายเป็นคะแนนไฟนอล
มันช่างเป็นการดีของเพื่อนกลุ่ม A ที่ทั้งคาเมนาชิ คาซึยะและซุซูกิ เอมิ คู่พระนางทุกภาคปลายปีการศึกษาจับฉลากได้อยู่กลุ่มเดียวกันพอดี แต่เหตุผลอะไรไม่ทราบ เมื่อกำหนดบทของตัวละครให้เอมิเป็นนางเอก เธอกลับไม่ยอมเล่นซะนี่
แน่สิ จะเล่นไำด้ยังไง ในเมื่อเห็นเต็มสองลูกตาซะสองรอบขนาดนั้น !
คาเมะคิดพลางกัดเล็บหัวแม่โป้งของตัวเอง คิดในใจพาลไปถึงไอ้หน้าหล่ออาคานิชิ จิน แล้วยังเจ็บใจไม่หาย เอมิน่ะ ง้อนิดหน่อยก็หายแล้วมั้ง อีกอย่าง ชีวิตนี้เค้าคงไม่ดวงซวยไปมากกว่านี้แล้วล่ะ ไว้เดี๋ยวชวนเพื่อนไปทำบุญ ชีวิตจะได้เจริญขึ้นๆ ไม่ซวยเหมือนที่ผ่านๆมา
“เอาเป็นว่า พวกนายไม่ต้องซีเรียสแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปคุยกับเอมิจังให้เอง อย่าเครียดหน่าๆ” คาเมะตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะลุกออกไปนอกห้องเรียน
เนื่องจากมันยังเป็นเวลาคาบเรียน นักศึกษาในโรงอาหารจึงยังไม่แน่นเท่าไหร่ คาเมะมองซ้ายขวาไม่เจอวี่แววของคนที่ตัวเองเดินตามออกมาหาก็ถอนใจ ก่อนหันความสนใจไปที่ร้านขายน้ำปั่นสีสวย ขาเล็กก็ก้าวเข้าไปต่อแถวคนที่สองทันที รอไม่ถึงห้านาที คาเมะก็มาถึงคิวแรก ตาเรียวมองใบเมนูน้ำที่แปะอยู่หน้าร้านก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากราวกับกำลังตัดสินใจ
“มะนาวโซดาปั่น ใส่เยลลี่สีแดงนั่นน่ัะ เอาเปรี้ยวๆซ่าๆนะครับป้า” มือเล็กชี้ไปยังเยลลี่เม็ดกลมๆสีแดงที่อยู่ในกระปุกใส ก่อนหันไปมองรอบๆรอน้ำที่สั่งไป คาเมะได้ยินเสียงเครื่องปั่นดังไม่ถึงอึดใจ เจ้าแก้วพลาสติกสีใสบรรจุน้ำสีขาวขุ่นๆที่มีเจ้าเยลลี่กลมๆสีแดงสี่ห้าลูกนอนก้นก็ถูกส่งถึงมือ คาเมะก้มลงดูดหลอดสีลูกกวาดก็ต้องหลับตาปี๋ตัวสั่นเพราะความเปรี้ยว มือเล็กหยิบกระดาษทิชชู่สองสามแผ่นมาห่อไว้ที่ตัวแก้ว ก่อนเดินออกนอกโรงอาหารไป
ตอนแรกคาเมะคิดว่า แป๊บเดียว คาเมะคงจะเจอเอมิที่ตัวเองออกมาหา นี่น้ำก็หมดไปเกือบครึ่งแก้วแล้ว ร่างบางแกะฝาที่ปิดแก้วอยู่ทิ้งลงถังขยะข้างๆ ใช้หลอดเขี่ยเจ้าเยลลี่สีแดงขึ้นมาด้านบนก่อนจะอมเอารสเปรี้ยวๆหวานๆเล่นในกระพุ้งแก้ม มือเล็กอีกข้างเกาหัวตัวเองงงๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเดินหลงมาตึกไหน ในเมื่อเค้าเพิ่งย้ายมาอยู่ที่แคมปัสนี้วันนี้เข้าวันที่สองเท่านั้น
คาเมะมองไปรอบๆ สงสัยว่าเป็นเวลาเรียน ถึงไม่มีคนเดินผ่านไปมาเลยสักคนเดียว สายตาเล็กมองไปรอบๆ ก่อนเห็นนักศึกษาชายคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตัวตึกเรียน
“ขอโทษครับ ที่นี่ตึกคณะอะไรครับ เผอิญผมเพิ่งย้ายมาที่แคมปัสนี้ เลยไม่ทราบ” คาเมะตะโกนเรียกชายหนุ่มที่ท่าทางรีบร้อน ชายคนนั้นชะงักกึก ก่อนหันซ้ายหันขวา เห็นร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆตัวตึก
“อ๋อออ ที่นี่ตึกคณะบริหารน่ะ เด็กคณะนิเทศใช่ไหม ?” ถามกลับ คาเมะพยักหน้าหงึกหงัก มาถึงบริการ เอมิจังคงไม่มาสิงอยู่ที่นล่ะมั๊ง “งั้นขอบคุณครับ” คาเมะโค้งนิดๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอีกด้าน
- R R R R R R R –
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นจังหวะเพลงแร็พปนบีทบ๊อกซ์ เจ้าของเครื่องหยิบขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อโชว์หราก็ยิ้มก่อนกดรับ “ว่าไงมึง หูตาไวฉิบหาย”
(ไวอะไร ไอ้ห้อย ถ้ามึงไม่รีบขึ้นมาในห้านาทีนี้ มึงจะเสียใจไปตลอดชาติ) เสียงทุ้มกรอกเสียงลงโทรศัพทฺ์ราบเรียบ
“เออ ไม่มีอะไร แต่เด็กมึงนี่มารยาทดีฉิบหาย ชะ แค่กูบอกว่าที่นี่ตึกอะไร โค้งซะต่ำเชียว สวยแล้วยังมารยาทงาม ชักภูมิใจที่อาจจะได้เป็นเพื่อนสะใภ้” ยูอิจิบอกก่อนเดินสบายใจเข้าไปในตัวตึก เพราะรู้ได้ว่าไม่ถึงนาที ไอ้เพื่อนที่กำลังถือสายมันต้องแจ้นลงมาหาอย่างแน่นอน ไม่ต้องรอให้ท่านยูอิจิเดินขึ้นไปหรอก
(ห่าน มึงเจอคาเมนาชิ แล้วทำไมไม่บอกกู) จินกดเสียงถาม เกือบจะตะคอกมันอยู่แล้วถ้ามันยังไม่ยอมพูดอะไรมากกว่านี้
“เอ้า มึงไม่ลงมา เค้ายังไปไหนไม่ไกลหรอกมึง มึงก็รู้ หลังคณะเรามันมีทางออกเสียเมื่อไหร่ เด็กมึงเดินหลงมาแล้วหาทางกลับคณะไม่ถูกล่ะ มึงก็น่าจะเป็นพ่อพระไปช่วยเด็กมึงหน่อย เผื่อว่าเค้าจะเห็นมึงเป็นคนที่สวรรค์ส่งมาให้เค้า” ยูอิจิพูดไม่ทันจบประโยค ลิฟท์ตึกเรียนก็เปิดอ้าออก ไอ้คุณชายที่ถือหูโทรศัพท์ทำหน้าเคร่งราวกับไปเตะอวัยวะส่วนใดของมันเข้าก็วิ่งมาหา เห็นไหม ผิดจากที่บอกเมื่อไหร่
“เค้าไปทางไหน” จินเอ่ยถามเพื่อน เก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ จินมองตามทิศที่ยูอิจิชี้มือไปก่อนจะรีบเดินไปตามทางนั้น
“เกิดอะไรเล่าให้เพื่อนฟังด้วยนะมึง เรื่องดีๆของมึงกับเด็กมึงน่ะ” ยูอิจิตะโกนไล่หลังก่อนจะเดินเข้าตึกเรียนไปฝอยกับไอ่สองตัวที่ยังคงรออยู่ชั้นบน
จินเดินสลับวิ่งไปทางทิศที่ยูอิจิชี้ ก่อนจะมาหยุดที่มุมตักเรียนที่กั้นด้วยรั้วระหว่างถนนใหญ่กับมหาลัย ตาคมมองเห็นเ้จ้าของร่างบางที่ยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ที่ริมทางเท้าของตึกเรียน ใบหน้าคมสวยทำหน้ายุ่งยากใจ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเมื่อคลายออกมันเลยกลายเป็นสีแดงเรื่อๆ เจ้าตัวอยู่ในชุดง่ายๆอย่างเสื้อยืดสีชมพูสดกับกางเกงยีนส์สีซีดๆขาดๆ กับรองเท้าหนังแตกหัวทู่เกือบแหลมสีขาว ข้อมือเล็กใส่สายรัดข้อมือใหญ่บ้างเล็กบ้างดูวุ่นไปหมดแต่ก็เข้ากับเจ้าของมันดี มือเล็กยกขึ้นดูนาฬิกาสายพลาสติกสีแดง
จินมองแก้วน้ำที่ร่างบางถือก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก ยืนพิงกำแพงรอร่างบางเดินกลับมาทางเดิม อย่างไรก็ไม่มีทางหนีไปไหนอยู่แล้ว เพราะทางที่จะเดินออกกลับมันมีอยู่ทางเดียว
“ทางตันนี่นา แล้วจะกลับตึกทางไหนเนี่ย คาบต่อไปไม่เข้าเรียนไม่ได้ด้วย อีกสิบนาทีเอง” ร่างบางบ่นพึมพำก่อนมองซ้ายขวา ตึกอะไรไม่รู้ เดินวกไปวนมา แถมยังหลงอีก
“กลับทางเดิมแล้วกัน”
หึ ! ผิดอย่างที่ว่าเมื่อไหร่
TO BE CONTINUE*
^____________^●
: 310508 :
edit @ 19 Jun 2008 22:40:43 by `` CHEEZZIE ✖
