[FICTION] x-x-x-x-x HOW DARE U !!! 04 x-x-x-x-x (Akanishi+Kamenashi)

   

== == == == == == == == == == == == ==

Fiction :: How Dare U !!
Cast :: Akanishi x Kamenashi
Act :: 04

== == == == == == == == == == == == ==  

 

หึ ! ผิดอย่างที่ว่าเมื่อไหร่   

 

ใช่ จินแค่รอ ใครจะไปรู้เส้นทางดีของตึกนี้ดีไปกว่าคนที่เรียนมาถึงสามปี กับอีก 2 วันกันเล่า ยังไงคาเมนาชิก็ต้องเดินย้อนออกมา จินเหลือบตามองร่างบางที่สาวเท้าใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ... ใช้จังหวะที่ตัวเองมีช่วงขายาวกว่า ก้าวพรวดจากมุมตึกเข้าไป จงใจกระแทกกับร่างบางที่เดินมาพร้อมแก้วน้ำ   

 

-          ซ่า –   

 

ตามแผน จินต้องเปียก แล้วเค้าจะได้ไล่เบี้ยเอากับเจ้าของร่างบางที่ยืนทำหน้าเหวออยู่ข้างหน้าเค้านี่ แต่ที่เปียกกลับไม่ใช่เสื้อเชิ๊ตสีดำที่เค้าสวมอยู่ แต่เป็นเสื้อยืดสีชมพูดสดบานเย็นต่างหากที่เปียกเป็นวงกว้าง จำนวนน้ำครึ่งแก้วนี่มันคงเยอะไม่น้อยมันถึงเปียกลู่ลงไปถึงหน้าขากางเกงยีนส์ขนาดนั้น   

 

“นายอีกแล้ว !!!” เสียงตวาดแหววแหลมปรี๊ดดังเสียดหูขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้เหวอนาน คิ้วเรียวสวยผูกโบว์แน่นก่อนจะมองเสื้อตัวเองที่เปียกโชกเสียครึ่ง  

“เธอมาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าเรียนคณะนี้” เนียนครับ จินมองหน้าสวยที่ส่อเค้าอารมณ์ไม่ดี ก่อนจะซ่อนกดยิ้มที่มุมปากไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเหตุการณ์ณ์เมื่อกี๊น่ะ จงใจ  

“ไม่ใช่ อย่าบอกนะว่านายเรียนที่นี่ ชั้นจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกแล้ว ทำไมนะ ชั้นถึงซวยซ้ำซากขนาดนี้ เจอนายกี่รอบ ซวยทุกรอบ สงสัยต้องเลื่อนวันสะเดาะเคราะห์ให้เร็วเข้ามาอีก แล้วนี่ ! มันไม่ใช่น้ำเปล่านะ ถึงได้ไม่เหนียวน่ะ ชั้นมีเรียนคาบต่อไปด้วย” คาเมะบ่นยืดยาวจ้องร่างสูงของอีกฝ่ายที่ยืนลอยหน้าลอยตาอย่างเอาเรื่อง  

จินยักคิ้วตอบก่อนจะทำไม่สนใจ “แล้วยังไงล่ะ?”  

“แล้วยังไง !?” คาเมะตะโกนถามกลับ “นายถามว่าแล้วยังไง นายเดินมาชนชั้น น้ำมันเลยหกเห็นมั้ย”  

“ก็แล้วยังไงล่ะ นี่ถามหน่อยเถอะ ทำไมขี้บ่นจังเรื่องนิดหน่อยเค้าผู้ชายไม่เอามาเป็นเรื่องหรอก แต่ก็อย่างว่า เป็นทอมก็คงต้องซึมซับนิสัยขี้โวยวายของผู้หญิงมาอยู่แล้วนี่” จินพูดพลางแคะขี้หูที่สั่นรัวอยู่ในหูตัวเอง เสียงเธอนี่แหลมใช้ได้เลยนะเนี่ย  

“บอกกี่รอบแล้วว่าไม่ใช่ทอม !” คาเมะยิ่งเร่งเสียงให้ดังขึ้น ไหนๆมันก็คนโล่ง อีกอย่างอยู่มุมขนาดนี้คงไม่มีใครรู้เรื่องหรอก  

“เอาล่ะ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เรื่องเสื้อเธอชั้นผิดเอง กะว่าจะเดินมาสูบบุหรี่เสียหน่อย ชั้นมีเสื้อเปลี่ยนในรถ ให้ยืมก่อน” จินพูดพลางมองเสื้อร่างบางที่เปียกลู่แนบเนื้อ มือเล็กช่วยกันกระพือให้มันแห้ง จนจินเห็นผิวเนื้อสีน้ำนมสดรำไรตามจังหวะที่เสื้อเปิด  

“ชั้นไม่อยากใส่เสื้อผ้านาย” คนตัวเล็กเถียงทันควัน หน้ายู่ลงเมื่อรู้สึกถึงความเหนียวตัว  

“แล้วเธอจะเอายังไง จะถอดเสื้อเรียนมั้ยล่ะ?” จินถามพลาวมองเสื้อสีชมพูที่ร่างบางดึงให้มันไม่โดนผิวเนื้อเพื่อไม่ให้เหนียวไปมากกว่านี้  

“ไปเอาเสื้อก่อน แล้วไปล้างตัว ว่าง่ายๆจะได้ขึ้นไปเรียนทัน” จินพูดพลางเดินหันหลังกลับไม่ฟังเสียงโวยวายหรือบ่นพึมพำออกมาจากปากเรียว คาเมะสาวเท้าเดินตามอีกฝ่ายที่วันนี้ดูท่าทางไม่หาเรื่องเค้าก็มีความสุขไปอีกแบบ นึกว่าวันนี้ต้องมีเรื่องฟาดปากกันมากกว่านี้เสียแล้ว อะไรๆมันง่ายเกินไปหรือเปล่านะ    

ตาเรียวสวยจ้องแผ่นหลังกว้างของจินที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ ก่อนสบถในใจ หลังกว้างขนาดนั้น น่าอิจฉาชะมัด ถ้าเค้ามีร่างกาบแบบนั้นบ้าง สาวๆคงกรี๊ดมากกว่านี้แน่นอน คาเมะยกแขนตัวเองก่อนมองแขนอีกฝ่าย แล้วถอนหายใจ อยากได้แขนบึกๆแบบนั้นบ้างจังเลย ไหล่กว้างๆ ถ้า ย้ำว่าถ้าคาเมะเป็นผู้หญิงนะ คงอยากจะวิ่งไปซบแล้ว   

 

จ้องอะไรกันคาเมนาชิ   

 

ใช่ว่าจินจะไม่รู้ถึงสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องแผ่นหลังเค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมยังก้มมองตัวเอง เอาไปเปรียบเทียบไม่ได้หรอกคาเมนาชิ อย่างนายน่ะมันเกิดมาเพื่อเป็นอุเคะ ถึงจะวาดฝันว่าตัวเองแมนระดับชาติแล้วก็ตาม ขาเรียวก้าวพาอีกฝ่ายที่เดินตามออกมานอกตัวตึกอย่างง่ายดาย คาเมะบ่นในใจ สรุปว่าตัวเองผิดเองที่โง่เดินวนถึงหาทางออกไม่เจอ   

 

วันนี้รถของอาคานิชิ จิน ไม่ใช่เล็กซัสคันเดิมที่คาเมะถูกบังคับไปให้นั่งไปเหมือนเมื่อวาน แต่กลายเป็นแอชตั้นมาร์ตินรุ่นล่าสุดที่เพิ่งเปิดตัวไปที่งานโชว์เมื่ออาทิตย์ก่อน คาเมะตวัดตามองเจ้าของรถที่หยิบกุญแจออกมาควงเล่นอย่างปกติ ก่อนจะปลดล๊อกรถป้ายแดงคันใหม่เอี่ยมของตัวเองที่ป๋าเพิ่งถอยออกมาให้ก่อนเปิดเทอม   

 

“บ้านนายรวยเหรอ” ร่างบางเอ่ยถามก่อนมองที่รถสีบรอนซ์ดำมันปลาบราวกับเพิ่งถอยออกมาจากโชวร์รูมเมื่อกี๊  

“พอมีพอกิน” ตอบเรื่อยๆ ก่อนจะมุดตัวเข้าไปในรถค้นถุงสองสามใบที่วางอยู่หลังที่นั่งคนขับ  

“เธอมาดูสิ ว่าตัวไหนใส่ได้บ้าง” จินยื่นถุงกระดาษแปะป้ายยี่ห้อดังให้คาเมะถือ ก่อนจะก้าวออกมาจากรถ   

 

คาเมะรื้อเสื้อผ้าในถุงที่บรรจุเสื้อสองสามตัวต่างแบบกันเอาไว้ แต่ดูแต่ละตัวมันก็ไม่ได้เข้ากับเค้าสักนิด คือมันก็สวย ก็ดูดี แต่มันจะดูดีกว่าถ้าอยู่บนร่างของเจ้าของที่พอดีไซส์ ไม่ใช่มาอยู่บนตัวเค้าอย่างกับเอาเสื้อพ่อมาใส่แบบนี้ ก่อนสายตาจะเห็นเสื้อยืดสีขาวครีม ที่นอนก้นอยู่ ถ้าเป็นเสื้อยืดคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร   

 

“ใส่ตัวนี้นะ” คาเมะพูดพลางชูเสื้อยืดให้อีกฝ่ายดู ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกก่อนจะพยักหน้าไปทางรถให้อีกฝ่ายได้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อ คาเมะยื่นถุงเสื้อคืนอีกฝ่ายก่อนจะมุดเข้าไปนั่งในรถหรู ร่างบางสูดลมหายใจรับกลิ่นไอใหม่ของรถ ก่อนจะยกชายเสื้อยืดขึ้นเพื่อถอดออก  

 

“อ๊ะ ! ..”  คาเมะอุทานตกใจเมื่อมือขาวๆเลื้อยเข้ามาในเสื้อ ตาเรียวประกายแสงวาบไปยังเจ้าของมือที่เข้ามายุ่มย่ามใต้เสื้อผ้าเค้า  

 

“ชั้นช่วยเปลี่ยน” จินพูดยิ้มๆ แต่ก่อนที่คาเมะจะทันได้หลุดคำสบถสาบานที่ไม่ไพเราะออกมาจากปากเรียวสวย จินก็ตวัดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ใช้ตัวเบี่ยงเข้าไปกดไม่ให้ร่างบางดิ้นขลุกขลักก่อนที่มืออีกข้างจะปิดประตูรถตามหลัง ริมฝีปากอิ่มกดทาบลงบนเรียวปากบางไม่เบานัก แต่ก็ทำให้คาเมะตกใจ รถสปอร์ตคันเล็กที่บรรจุคนได้สองคนคงดูไม่น่าอึดอัด ถ้าแต่ละคนนั่งที่นั่งของตัวเองโดยดี แต่ตอนนี้ที่นั่งฝั่งคนขับแน่นเอี๊ยดเต็มที่ไม่สามารถขยับไปไหนได้  

 

“ปล่อย ชั้นบอกให้ปล่อยไง” คาเมะใช้จังหวะที่จินขยับตัว ดันร่างอีกฝ่ายออกเต็มแรง ผลของมันก็แค่ให้ใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายเขยื้อนออกไปนิดหน่อยเท่านั้น ริมฝีปากอิ่มจึงเบี่ยงออกอย่างไม่ได้เต็มใจ คาเมะคิดผิด อย่างที่ว่าเจอกับอาคานิชิ จินแล้ว อะไรๆมันจะง่ายดายขนาดที่ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมทำอะไรเลย แถมยังสำนึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเสียอีก ถึงพามาที่รถนี่ ที่ไหนได้ หมอนี่วางแผนไว้ตั้งแต่ต้น  

“แล้วเรื่องอะไรฉันต้องทำตามที่เธอสั่งด้วยล่ะ คาเมนาชิ” จินพูดกลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มเจือความแหบพร่ากระซิบเบาๆที่ริมหูบาง   

“แล้วมันเรื่องอะไรของนายที่ต้องมาทำแบบนี้กับฉัน ถามจริงเถอะ เก็บกดเหรอ” คาเ้มะถามทั้งที่ยังดันไหล่หนาออกสุดแขน แต่ก็ขยับไปไหนไม่ได้ ข้อจำกัดของรถสปอร์ตก็มีที่พื้นที่เล็ก ถึงจะดูหรูอย่างไรก็เถอะ   

 

จินเลิกคิ้วมองใบหน้าคมสวยที่ตอนนี้ยู่ลง คิ้วเรียวที่ถูกกันอย่างเป็นธรรมชาติส่งให้ตาเรียวรูปเมล็ดอัลมอนด์ดูคมชัด แต่ตอนนี้มันถูกผูกเป็นโบว์อยู่ตรงกลาง ริมฝีปากบางเฉียบสีเชอร์รี่กำลังเชิดรั้นมาอย่างไม่พอใจในท่าทีของเขา ใบหน้าหล่อก้มลงหมายจะจัดการริมฝีปากบางที่ช่างเจรจานั้นอีกรอบ แต่คราวนี้คาเมะไหวตัวทัน เบี่ยงใบหน้าหลบไปอีกทางเสียก่อน ริมฝีปากอิ่มจึงกดลงบนแก้มนุ่มนิ่มนั่นแทน   

 

อา ... หอมใช้ได้ แต่จินว่าตรงซอกคอที่ได้สัมผัสเมื่อวานหอมกว่า   

 

“เป็นเกย์หรือ อาคานิชิ” เมื่อไม่ได้ปิดปาก คาเมะก็มีโอกาสที่จะได้เปิดปากพูดเรื่องที่สงสัย ตาเรียวจ้องตาคมดุอย่างต้องการหาความจริงจากนัยน์ตาคู่นั้น   จินชะงักใบกับคำถามตรงๆที่คาเมะยิงเข้ามา มองต่ำลงที่ใบหน้าสวยที่กำลังจ้องเขม็งคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ คำถาม ... ที่จินเองก็ต้องการคำตอบอยู่เหมือนกัน

 

จะเป็นเกย์หรือจิน ?   
แล้วถ้าเป็น ... จะเป็นกับร่างบางตรงหน้านี่ได้ไหมนะ ?   

 

จินกดยิ้มที่มุมปากอย่างที่ตัวเองชอบทำ ลิ้นนุ่มถูกแลบออกมาเลียรอบริมฝีปากแห้งผากของตัวเองทำเอาคนมองอยู่สะดุ้งเฮือก ตอนนี้ตาของคาเมะไม่ได้จับจ้องประสานอยู่กับสายตาคมดุนั่นแล้ว แต่กำลังมองริมฝีปากอิ่มสีสดที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลายที่เจ้าตัวเพิ่งเลียไปเมื่อครู่   

 

“ถ้าฉันเป็น ... เพราะเธอ ... จะรับผิดชอบอย่างไร คาเมนาชิ” จินขยับปากช้าๆ ถามร่างบางตรงหน้าอย่างชัดถ้อยชัดคำเสียจนคาเมะมึนไปกับคำถามที่โดนถามกลับ

“เธอเคยประกาศที่ถนนหน้าคณะนิเทศไม่ใช่หรือ ว่าฉันเป็นเกย์บ้ากาม ฉันจำได้ เพราะฉะนั้น ถ้าฉันจะเป็นเกย์เพราะเธอ เธอจะรับผิดชอบอย่างไร ที่ทำให้ผู้ชายปกติแบบฉัน กลายเป็นเกย์ คาเมนาชิ”    

 

จินกำลังสนุก   สนุกที่ได้ต้อนร่างบางจนมุมไปกับคำถามที่ตัวเองถามกลับไป คาเมะนั่งก้มหน้า ใบหูขาวที่โผล่พ้นกลุ่มผมสีเข้มนุ่มนิ่มเจือสีชมพู และจินคิดว่าถ้าสัมผัสมันคงอุ่นๆร้อนๆเพราะเส้นเลือดที่สูบฉีดขึ้นมามากเกินไป หลังจากที่ถามว่าร่างบางจะรับผิดชอบอย่างไร คาเมะก็เอาแต่ก้มหน้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเถียงกันอย่างที่เคย ถ้าให้จินเดา คงเขินอย่างนั้นล่ะมั้ง ?   

 

มือเล็กของคาเมะที่กำแน่นถูกมือใหญ่สอดคลายความตึงเครียดให้แก่ร่างบางที่เอาแต่เงียบ จินลูบนิ้วเรียวกลมกลึงของร่างบางเล่นราวกับกำลังรอคำตอบที่พอใจจากร่างบางตรงหน้า แต่คนอย่างอาคานิชิ จิน ไม่ชอบการรอคอยสักเท่าไร แค่คาเมะเงียบไปไม่ถึงห้านาที มืออีกข้างที่ว่างจึงเชยคางเล็กขึ้น คาเมะไม่ได้หลบแต่เงยหน้าตามแรงของมือใหญ่ที่รั้งขึ้น ใบหน้าเรียวสวยแดงก่ำจนอมสีชมพูไปทั้งหน้า ถึงแม้จะเงยหน้าขึ้น แต่ดวงตากลับหรุบต่ำลงไม่ยอมมองขึ้นมา จินจึงเห็นแต่แผงขนตางอนยาวที่เกือบแตะผิวแก้มนุ่ม    

 

“อาคานิชิ ...” เสียงแหบแหลมดังขึ้นอ่อยๆ ทำลายบรรยากาศความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วเมื่อครู่ จินเพียงแต่ครางรับในลำคอเท่านั้น   

“นายเป็น ... เพราะฉันจริงๆหรือ” ถามพร้อมกับช้อนตามองขึ้นอย่างน่ารัก ทำเอาจินกระตุกวูบไปกำลังท่าทางที่ร่างบางแสดงให้เห็น ใบหน้าสวยมีวี่แววเอียงอาย ไม่กล้ามองหน้าจินตรงๆ  

“แล้วเธอคิดว่าอย่างไรล่ะ” จินถามกลับ มือที่จับอยู่ที่คางเล็กเลื่อนขึ้น นิ้วหัวแม่มือคลึงเบาๆอยู่ที่ริมฝีปากล่างของร่างเล็ก คาเมะยกมือขึ้นจับข้อมือใหญ่ให้แนบเข้ากับแก้มนุ่ม  

“ก็คิดว่า ... จะรับผิดชอบอาคาินิชิดีไหมนะ” คาเมะทอดเสียงนุ่ม ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจือความอ่อนหวานทอดมองใบหน้าหล่อคมที่ห่างกันไม่ถึงคืบ มือเล็กเปลี่ยนจากการเกาะกุมที่ข้อมือใหญ่เป็นโอบล้อมรอบคอของจินดึงให้เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ...   

 

+

+  

 

“แต่ฉันว่า ... ไม่ดีกว่าว่ะ !!!” แขนเล็กล๊อกคอร่างสูงให้อยู่กับที่ เขาเรียวยกขึ้นจากการที่ขยับตัวได้นิดหน่อย เสือกกระแทกเข้าไปที่ท้องของจินเต็มแรง จนร่างสูงส่งเสียงอึกในลำคอ จินเลื่อนมือกุมท้องตัวเองที่ถูกสวนด้วยเขาแหลมๆของร่างบาง พอดีกับที่คาเมะปัดตัวร่างสูงให้ล้มไปที่ที่นั่งข้างคนขับ ส่วนตัวเองปลดล๊อกรถ แล้วกระโดดแผล็วลงไปยืนเท้าสะเอวอยู่ที่ข้างรถแอชตั้นมาร์ตินคันงาม ที่เจ้าของรถนอนจุกอยู่ด้านใน   

 

“ลาก่อนเหอะ อาคานิชิ จิน” คาเมะหันหลังโบกมือให้จินที่หรี่ตามองก่อนกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บแปลบที่เสียดขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว ตาคมหรี่มองแผ่นหลังเล็กที่เดินออกไปเรื่อยๆ ก่อนซี๊ดปากอย่างไม่สบอารมณ์    

 

“ยัยแสบ !!!!”     

 

 

=========================

  

 

คาเมะเดินกลับมาที่หน้าตึกคณะนิเทศของตัวเอง ตาเรียวเหลือบมองนาฬิกาเป็นระยะๆ ก่อนจะถอนหายใจเมื่อมาถึงห้องเรียนคาบต่อไปได้ทันเวลาพอดี อาจารย์วิชานี้ค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการเข้าเรียนสาย เพราะฉะนั้นหากสายเกินเวลาที่แกกำหนดเช็คชื่อเข้าชั้นเรียน จะถือว่าขาดเรียนในวันนั้นไป แล้วแต่ละวันก็มีงานที่ไม่เหมือนกันสักงานเสียด้วยสิ   

 

ร่างบางนั่งลงที่โต๊ะเล็คเชอร์โซนขวาที่เดินเข้าไปง่ายเพราะว่าคนนั่งเรียนน้อยกว่าอีกโซน ตากวาดมองหาเพื่อนในกลุ่มของตัวเองที่นั่งกระจัดกระจายกันอยู่อีกฝั่ง จะย้ายตามไปนั่งกับเพื่อนก็กลัวโดนอาจารย์จะดุเอา เลยตามเลยนั่งเรียนคนเดียวสักคาบมันคงไม่เป็นไร นั่งจดเล็คเชอร์มองกระดานที่ถูกเปลี่ยนเป็นที่ฉายสไลด์ขึ้นตามที่อาจารย์สอน   

 

มือเรียวลูบแขนของตัวเองเมื่อรู้สึกถึงเครื่องปรับอากาศที่หนาวยะเยือกขึ้นมาก็นึกได้ว่าตัวเองถูกน้ำเกือบครึ่งแก้วหกรดตัวจนเปียกโชกไปเสียหมด ตอนนี้ถึงมันจะแห้งไปบ้างแต่ก็ยังทิ้งความชื้นพอให้รู้สึกว่าเย็น เมื่อมาเจอกับอากาศจากแอร์ในห้องเรียนจึงทำให้หนาวเป็นเท่าตัว คาเมะจิ๊ปาก ทำไมเจอกับหมอนั่นทีไรต้องเป็นเรื่องทุกครั้งสิน่า   

 

คิดในใจได้สองสามประโยค ชิ้นกระดาษแผ่นเล็กก็ถูกส่งมาถึงมือ คาเมะเลิกคิ้วถามคนข้างๆว่าคืออะไร อีกฝ่ายก็เฉลยโดยการชี้ไปที่เจ้าเพื่อนฝูงที่โบกมือให้นิดๆ ร่างบางยิ้มก่อนก้มลงเปิดกระดาษที่ถูกพับอ่านข้อความด้านใน   

 

[ ไปเที่ยวกัน ที่เดิมคืนนี้ ตอนทุ่มนึงเจอกันหน้าร้าน ]    

 

คาเมะอ่านข้อความในกระดาษก่อนหยิบมือถือเครื่องเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ เปิดฝาพับเช็ควันเวลาก่อนเก็บลงไปที่เดิม เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่รอคำตอบอยู่ก็พยักหนาน้อยๆเป็นเชิงตกลง ไหนๆสองสามวันนี้ก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ ไปเที่ยวระบายอารมณ์หน่อยท่าทางจะดี  

 

คาเ้มะเม้มปาก นึกถึงประโยคที่อาคานิชิ จินพูดออกมาแล้วก็ต้องร้อนวาบไปทั้งหน้า ถึงจะแกล้งพูดอ่อนหวานหูไปแบบนั้น แต่อาการหน้าแดง ใครจะไปทำได้เหมือนจริงขนาดนั้น มันก็ต้องของจริงนะสิ ให้ยอมรับไหม ว่าตอนนั้นตื่นเต้นแค่ไหนที่ได้ยินเสียงทุ้มๆนุ่มมากระซิบอยู่แถวๆใบหน้า คาเมะสะบัดหัวจนผมปลิวไปตามแรงก่อนจะถอนหายใจ ดวงตาเรียวมองเหม่อออกไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดผ้าม่านโล่งให้แสงลอดเข้ามาด้านในเต็มที่   

 

เกย์หรือ ?   

 

คาเมะเองก็ไม่เคยนึกรังเกียจบุคคลกลุ่มนั้น เขาหัวสมัยใหม่พอที่จะรับเรื่องความรักของเพศเดียวกันได้ ต่างคนต่างรสนิยม แต่คาเมะเองก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมากอดจูบกับผู้ชายคนไหน แค่นึกก็ขนลุกไปทั้งตัว เค้าสร้างมาให้ผู้ชายคู่กับผู้หญิงไม่ใช่หรือ แต่ถามว่ารังเกียจไหม ที่จูบกับอาคานิชิ จิน คาเมะเองก็ตอบได้ไม่เต็มปาก มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งตื่นเต้นและวาบหวามในใจลึกๆ อย่างนี้เรียกว่าอะไร   

 

จะว่าอะไรก็เถอะ แล้วมาเป็นกับผู้ชายนี่นะคาซึยะ นายบ้าไปแล้วแน่ๆ !   

 

 

=========================

 

 

 

 คลับชื่อดังของย่านท่องเที่ยวแน่นขนัดไปด้วยผู้คนจนเต็มร้านแทบไม่มีที่ยืน ไม่หวั่นว่าวันนี้จะเป็นวันธรรมดากลางสัปดาห์ ไม่ใช่วันหยุดนักขัตฤกษ์หรือวันหยุดสุดสัปดาห์ ร้านแห่งนี้ก็แน่นเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่แรก ด้วยความที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านบันเทิง ประกอบกับการตกแต่งร้านและวงดนตรีที่เล่นสดถูกใจจนลูกค้าทั้งขาประจำและขาจร   

 

หลังเลิกเรียนคาเมะถ่อสังขารไปถึงบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ร่างบางจัดการธุระส่วนตัวเสร็จกฎบอกพ่อแม่ไว้ว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกกับเพื่อน ก่อนขับรถของตัวเองออกมาจากบ้าน คาเมะจอดเจ้ามินิคันเก่งของตัวเองที่ทั้งออดทั้งอ้อนพ่อแม่จนกว่าจะได้มาขับสมใจ ร่างบางเลือกจอดรถมุมในสุด โชคดีที่ยังเป็นช่วงหัวค่ำ รถในลานจอดจึงไม่ค่อยมีเยอะนัก ทำให้คาเมะเลือกที่จอดรถได้อย่างสะดวก   

 

มือเล็กล้วงเจ้าโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงเป็นเพลงสากลฮิพฮอพดังลั่น มองคนที่โทรเข้ามาก็ต้องยิ้มน้อยๆเมื่ื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนตัวเองที่โทรเข้า   

 

(คาเมะถึงไหนแล้ว) เสียงที่ถามมาปนเสียงเพลงที่เปิดดังลั่นจนคาเมะเดาได้ว่าเพื่อนคงอยู่ในร้านเรียบร้อยแล้ว   

“อยู่หน้าร้าน เพิ่งมาถึง นายอยู่ตรงไหนน่ะ” คาเมะถามระหว่างทางที่เดินเข้าไปในร้าน ร่างบางหยุดที่หน้าประตู กะไว้ว่าจะสื่อสารกันให้รู้เรื่องเสียก่อนว่าเพื่อนนั่งอยู่ตรงไหนจะได้เดินเข้าไปหาถูก เพราะถ้าเดินไปคุยไป มีหวังต้องตะโกนคุยไปตลอดทางเพราะเสียงเพลงในร้านกลบไปเสียหมด  

(อยู่หน้าฟลอร์เลย คาเมะเดินเข้ามาเลยนะ) เจ้าเพื่อนตัวดีตะโกนมาแข่งกับเสียงเพลงจนคาเมะเกือบเอาหูออกจากโทรศัพท์ไม่ทัน   

“โอเค วางแล้วนะ” คาเมะไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย กดตัดสายก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านทันที   

 

กลุ่มของคาเมะหาง่ายอย่างที่คาดไว้เพราะอยู่ตรงหน้าฟลอร์ยกสำหรับวงดนตรีที่จะเข้ามาเล่น ช่วงนี้ยังเป็นหัวค่ำสำหรับนักเที่ยว ภายในร้านที่แน่นไปด้วยผู้้คนจังเปิดเพลงให้ขาแดนซ์เริ่มลุกขึ้นมาขยับตามเสียงเพลง ส่วนการเล่นดนตรีสดนั้น จะเป็นช่วงสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ถือเป็นช่วงที่มันส์ที่สุดของการเที่ยวกลางคืน   

 

คาเมะเดินเข้าไปสมทบกับเพื่อนที่ต่างลุกขึ้นขยับตามจังหวะเพลงเล็กน้อย แต่ละคนถือแก้วบรรจุน้ำสีอำพัน คาเมะยิ้มก่อนตบไหล่เพื่อนที่อยู่ใกล้สุดเบาๆ มือเล็กรับแก้วมาจากเพื่อนที่ทำหน้าที่ผสมเหล้าให้ืุทุกคน  

 

“เอา้ ชนแก้วหน่อย” เป็นเสียงใครไม่รู้ แต่คนในกลุ่มก็พากันร้องเฮฮา ชนแก้วกันก่อนดื่มเหล้ารวดเดียวหมดแก้ว  คาเมะส่งๆแก้วไปตามเพื่อนที่รอคิวเติมแอลกอฮอล์เข้าสู่เส้นเลือด ไม่นานแต่ละคนก็ถือแก้วของตัวเองโดยที่มีเหล้าอยู่เต็มเปี่ยมอีกครั้ง   

 

คาเมะยิ้มให้กับสาวๆโต๊ะข้างๆที่คอยชะเง้อมองพร้อมซุบซิบอยู่บ่อยครั้ง ก็กลุ่มคาเมะที่ยืนเด่นอยู่น้อยซะเมื่อไร แต่ละคนก็หน้าตาดีพอใช้ถึงขั้นดีมากเสียด้วยซ้ำ คาเมะยกแก้วเหล้า พยักหน้าให้กับหญิงสาวที่ยืนริมนอกที่คอยมองมาที่เขาอยู่เรื่อย ก่อนที่หล่อนจะยกแก้วขึ้นตอบ ก่อนจะยกดื่มทั้งคู่   คาเมะหัวเราะในใจ ถ้าเป็นวันปกติแล้ว ถ้าฝ่ายนั้นรับเมื่อไหร่ เขาคงจะเดินฝ่าเพื่อนเพื่อไปอยู่ข้างสาวคนนั้นแล้ว แต่วันนี้ยังก่อน คนนี้ยังไม่ใช่ ถ้าผ่านไปดึกกว่านี้หน่อย ของดีกว่านี้อาจจะโผล่มาก็ได้ อดเปรี้ยวไว้กินหวานดีกว่าน่า คาซึยะ นี่เพิ่งจะเริ่มเอง   

 

วงดนตรีสดเริ่มเข้ามาเช็คเครื่องดนตรีเมื่อถึงเวลาอันควรเพราะเป็นช่วงดึก คนก็เริ่มแน่นจนเกือบไม่มีที่ยืนทั้งร้านจนต้องยกเก้าอี้ออกเพื่อที่จะมีที่ให้คนยืนกันได้ทุกคน ไม่นานเสียงกลองก็ถูกตีให้เป็นจังหวะแล้วการเล่นดนตรีสดของวันนี้ก็เริ่มขึ้น หลายกลุ่มต่างหากันตะโกนร้องเพลงอย่างสนุกสนาน คู่รักหลายคู่หันหน้าเข้าหากันร้องเพลงที่เป็นทำนองรักอย่างมีความสุข คาเมะก้มมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบห้าทุ่ม ก่อนขอตัวเดินไปห้องน้ำที่อยู่ริมในสุดของร้าน   

 

ร่างบางต้องเดินอ้อมออกจากโซนกลางที่ตัวเองยืนอยู่ เพื่อเลี้ยงออกไปด้านข้างที่คนค่อนข้างน้อย เพราะว่าคนมากระจุกกันอยู่ที่หน้าฟลอร์กันหมดเพื่อสนุกไปกับวงดนตรี ข้อเสียของการอยู่หน้าสุดก็นี่ล่ะ ออกไปไหนมาไหนไม่สะดวกเอาเสียเลย   คาเมะเดินแทรกเข้าแทรกออก ก่อนอ้อมไปริมสุดแล้วเดินตามทางที่ถึงแม้จะว่าง แต่ก็ค่อนข้างเบียดเสียดกัน กว่าจะถึงห้องน้ำก็ทำเอาเหนื่อยไปเยอะ คาเมะยืนรอคิวหน้าห้องน้ำที่คนทยอยเข้าทยอยออก ใช้เวลาไม่นานก็จัดการธุระตัวเองเสร็จ คาเมะฮัมเพลงหงุงหงิงอย่างอารมณ์ดี มาเที่ยววันนี้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นอย่างเหลือเชื่อ   

 

ร่างบางใช้เวลาเดินกลับนานกว่าขามาถึงเท่าตัวคงเพราะเป็นเพลงจังหวะเร็ว ต่างคนจึงต่างกระโดดโลดเต้นไม่ได้สนใจคนที่เดินตามทาง คาเมะจึงต้องคอยหลบไม่ให้โดนเพราะถ้าโดน คนที่กำลังมันส์อยู่ มันคงไม่รู้จักออมแรงหรอก ไม่เจ็บตัวดีที่สุด คาเมะเดินเบี่ยงตัวออกจากรัศมีของคนที่ยกแขนขึ้นโยกตามเพลง แต่ขาเล็กก็สะดุดเข้ากับพื้นยกที่เชื่อมระหว่างทางเดิน  

 

“เฮ่ย !” คาเมะหลับตาปี๋ ในใจคิดว่าตัวเองต้องล้มแน่นอน แต่ยังจะพยายามทรงตัวให้ยืนได้ แอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนในเส้นเลือดคงเป็นสิ่งที่ทำให้การทรงตัวไม่ดีเท่าตอนปกติ คาเมะเลยชนเข้ากับผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ริมในสุดของร้าน คนที่นั่งอยู่ด้านในพื้นยกต่างระดับที่ตัวเองสะดุดนั่นเอง   

 

แขนเล็กปาดหาที่ทรงตัว และก็คิดว่าคาเมะคงไปปาดเอาวัตถุเย็นๆที่คิดว่าเป็นแก้วเหล้าของใครบางคนหล่นลง โชคดีที่แก้วไม่แตก แต่ ...   

 

“อะไรกัน ฉันชนจนน้ำหกใส่เธอวันนี้ ถึงกลับต้องมาแก้แค้นฉันด้วยการทำแก้วเหล้าหกใส่เชียวหรือ คาเมนาชิ”  เสียงทุ้มกระซิบถามที่ริมหูบาง ร่างบางเซถลาเข้ามาในมุมที่เขายืนอยู่พอดิบพอดี อย่างนี้เรียกว่าอะไรดีหนอ ก่อนอื่นคงต้องขอบคุณอะไรก็ตาม ที่ทำให้สะดุดก่อนแล้วกัน   

 

คาเมะตาโตกับเสียงที่ได้ยิน ยืนยันกับตัวเองว่าไม่ได้เมา ไม่ได้เห็นภาพหลอนหรืออะไรแน่นอน เพราะว่าการดื่มเหล้าแค่นี้ไม่สามารถทำให้คาเมะมึนได้ เงยหน้ามองก็เห็นใบหน้าหล่อคมที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ประชิดอยู่กับหน้าตัวเอง เอวบางถูกร่างสูงเกี่ยวให้ยืนอยู่ตรงๆ จากการที่ถลาเซเมื่อครู่   

 

“อาคานิชิ จิน !!!!!!!!!!!”   

“ไม่ต้องตะโกนก็ได้ อยู่ใกล้กันแค่นี้ กระซิบเบาๆแบบนี้ก็ได้ยินแล้ว” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มยังจงใจก้มใบหน้าคมลง แก้มแนบกับแก้มนิ่มของร่างบาง ริมฝีปากอิ่มกระซิบติดกับริมหูเล็กของคาเมะ   

“นาย ! ปล่อย ... ปล่อยเดี๋ยวนี้นะอาคานิชิ” คาเมะพยายามดันอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างมากที่สุด คิ้วเรียวขมวดแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมกัน ทำไมไม่ว่าจะทำอะไร จะไปที่ไหนถึงต้องเจอหมอนี่ทุกที ดวงปีนี้ซวยถึงขีดสุด  

“ปล่อยหรือ ปล่อยไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเธอชนฉันซะเปียกโชกขนาดนี้ ว่ายังไงล่ะ” จินกระชับอ้อมแขนที่เกี่ยวเอวร่างบางให้เข้ามาชิด โอบเอวบางจนรอบด้วยแขนข้างเดียว ความแตกต่างด้านสรีระร่างกายทำให้คาเมะเสียเปรียบอย่างที่สุด “แล้วก็ เมื่อตอนกลางวันนั่น เธอทำฉันจุกใช้ได้ เข่าแหลมไม่เบาเลยนะ”   

“หึ นั่นมันนายทำตัวเองชัดๆ มาโทษฉันได้ที่ไหน ถ้านายไม่ทำแบบ ... แบบนั้น ... มันก็สมควรแล้วนี่” คาเมะยังพยายามตะโกนอย่างไม่ลดละ หวังว่าคนรอบข้างจะหันมาสนใจ เผื่อคนตรงหน้าจะรู้สึกกระดากอายที่ต้องมากอดฟัดกับผู้ชายด้วยกันแถมเถียงกันเสียดังลั่น แต่เสียงดนตรีรอบข้างและผู้คนที่ต่างพากันเต้นไม่ได้สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็ทำให้สิ่งที่คาเมะต้องการไร้ความหมายไปหมด   

 

จินดึงร่างบางในอ้อมแขนให้เดินเข้าไปลึกหยุดพิงกับตัวเสาใหญ่ที่อยู่ริมประตู้ร้านด้านใน ใบหน้าหล่อคมก้มลงมองใบหน้าสวยที่ไม่พอใจ ดวงตาเรียวประกายแสงกล้าอย่างไม่ยอมคนง่ายๆ   

 

“มาเที่ยวหรือ” คำถามโง่ๆ จินคิดในใจ แต่ก็ถามไปแล้ว ชายหนุ่มมองร้างบางที่เขวี้ยงค้นเหวี่ยงเข้ามาให้ก่อนจะหัวเราะในลำคอ 

“มากินข้าวมั้ง อาคานิชิ ถามอะไรบ้าๆ มาที่นี่ก็ต้องมาเที่ยวแน่อยู่แล้ว” คาเมะตวาดแหว คำถามอะำไร ถามแบบไม่ใช้สมองคิดเอาเสียเลย  

“มาืี่ที่นี่บ่อยหรือ” จินถามพร้อมกับเลิกคิ้ว เปลี่ยนจากโอบเอวร่างบางด้วยแขนข้างเดียวมาใช้แขนทั้งสองข้างเกี่ยวกันเอาไว้หลวมๆ มองจากคนภายนอก ก็เหมือนทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่นั่น  

“ร้่านประจำ เมื่อไรนายจะปล่อยฉันเสียที เสื้อนายที่เปียกโดนฉันจนเปียกไปหมดแล้ว” คาเมะพูดฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ รู้สึกถึงน้ำชื้นๆที่โดนเสื้อตัวเองจนรู้สึกเย็นวาบ มือเล็กพยายามดันท่อนแขนที่โอบรอบออกสุดแรง แต่จินล๊อกแขนจนมันแน่นสลัดไม่หลุด ลำตัวที่แนบกันไปหมดทุกส่วนทำเอาคาเมะรู้สึกไม่ดีนัก  

“ก็เปียกด้วยกันเสียเป็นไร มาบ่อยจนเป็นร้านประจำ ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอ แล้วนั่น มากับเพื่อนที่นิเทศหรือ” จินพยักเพยิดหน้าไปทางกลุ่มเพื่อนคาเมะที่ไม่เดือดร้อนเลยว่าเพื่อนหายไปนานสองนาน แถมยังมายืนกอดกับผู้ชายด้วยกันอยู่นี่  

“ใช่ กลุ่มเพื่อนฉันที่ ... เดี๋ยว นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันเรียนนิเทศ” ดวงตาเรียวหรี่ลงอย่างคาดคั้นหาคำตอบ คาเมะไม่เคยบอกสักครั้งว่าเรียนอยู่คณะนิเทศ ถึงจะเรียนอยู่มหาวิทยาลัยที่เดียวกัน แต่มหาลัยหนึ่ง มันก็มีหลายคณะ แล้วหมอนี่รู้ได้อย่างไรว่าเขาเรียนนิเทศ       

 

จินเดาะลิ้นในปาก ซวยล่ะ ... จะรู้ไหมว่าให้เพื่อนไปตามสืบมาว่าเรียนคณะไหน ที่บ้านทำอะไร ประวัติละเอียดยิบถูกส่งถึงมือจินตั้งแต่ประกาศว่าต้องได้คาเมนาชิ คาซึยะแล้ว   

 

“ก็เธอเดินเข้าไปทางตึกนิเทศ แล้ววันนั้น หนังสือเรียนเธอก็เป็นของเด็กนิเทศ อย่างนี้ไม่ได้เรียนนิเทศหรือ” เนียน จินใ้ช้ความเนียนเอาตัวรอดได้อีกครั้ง เมื่อเห็นดวงตาเรียวอ่อนแสงลง  

“แล้วรู้ได้ไงว่านั่นเพื่อนฉัน” คาเมะถามอีกครั้ง รู้สึกว่าหมอนี่จะรู้อะไรมากไปแล้วสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันสองสามวัน แถมเป็นการรู้จักที่ออกจะพิสดารไปสักหน่อย  

“ก็ฉันเดาเอา เห็นเธอเดินออกมาจากกลุ่มนั้น ก็ต้องเป็นเพื่อนเธอสิ ไม่ใช่เพื่อนจะมาด้วยกันทำไม ใช่ไหม” จินเลิกคิ้วถามเพื่อความแน่ใจ แถไปเรื่อยนั่นล่ะ จะให้บอกไหมว่าในนั้นมีชื่ออะไรบ้าง จินรู้หมดล่ะ   

 

จินเห็นร่างบางตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านแล้ว มันเป็นความบังเอิญ ย้ำว่าบังเอิญจริงๆเพราะว่าโคคิมันนัดให้มากินเหล้ากันที่ร้านนี้เพราะว่าพรุ่งนี้ไม่มีเรียน เด็กปีสุดท้ายอย่างพวกเค้าวันว่างมันเยอะ เพราะฉะนั้นมันส์เอาวันนี้ พรุ่งนี้ก็นอนเสวยสุขที่บ้านตื่นบ่ายๆเย็นๆไป ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจออีกฝ่ายที่นี่ จะว่าโชคช่วย จินก็ต้องขอบคุณตัวเองในชาติก่อนที่ทำบุญมาดี ถึงเจอโชคได้สองครั้งต่อวันแบบนี้   

 

แล้วที่คาเมะเซมา จะขอบคุณใครได้ ไม่ใช่โชคแน่นอน เพราะเพื่อนรักอย่างนากามารุ ยูอิจิมันจงใจเต้นวาดลวดลายสุดเหวี่ยงจนคาเมะต้องเดินหลบ ส่วนทานากะ โคคิ มันก็จงใจยืนกร่างเบียดให้ช่องว่างน้อยที่สุด สุดท้ายต้องนิชิกิโด เรียวที่จงใจผลักเขาให้เข้าทางอาคานิชิ จิน คนนี้พอดี  เจ้าเพื่อนสามตัวมันยิ้มเผล่ ก่อนจะส่งสัญญาณมือว่าอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามไปแจมกับเพื่อนในคณะที่เจอกัน ทิ้งโต๊ะที่ตัวเองนั่งอยู่กับกลุ่มให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของอาคานิชิ จิน กับคาเมนาชิ คาซึยะไปโดยปริยาย เพราะฉะนั้นตอนนี้จินเลยได้ยืนกอดร่างบางอย่างสุขีตรงมุมมืดของเสาต้นใหญ่   

 

“จะกลับไปหาเพื่อน” เสียงแหบแหลมบ่นอุบอิบ กับอกกว้าง เพราะทั้งดึงทั้งทึ้งจนเหนื่อย แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน คาเมะอยากจะหนีออกจากอ้อมแขนนี่เสียจริง เพราะยิ่งอยู่นานเท่าไร คาเมะก็จะซึมซับว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน เพราะฉะนั้นก่อนที่จะเลยเถิด ต้องหนีออกไปให้เร็วที่สุด คิดสิคิด คาเมะ เมื่อตอนกลางวันอาคานิชิใจอ่อนกับคาซึยะเวอร์ชั่นอ่อนหวานมิใช่หรือ  

“อยู่กับฉัน สักแป๊บเดียว ไม่ได้เลยหรือ” จินกระซิบเบาๆที่ริมหูเล็ก ถึงจะเห็นท่ามกลางแสงไฟสลัว แต่จินก็มองใบหน้าสวยราวกับจับปั้นนิ่ง ดวงตาเรียวคมที่ทอดมองขึ้นมาอย่างน่ารัก ริมฝีปากบางยื่นออกมาน้อยๆยอ่างไม่พอใจ มือเล็กพยายามแกะแขนที่ล๊อกกันอยู่ด้านหลังให้คลายออก  

“อึดอัด ปล่อยก่อนสิ” คาเมะพูดเบาๆ รู้สึกดีไม่น้อยกับเสียงทุ้มที่กระซิบราวกับออดอ้อน จังหวะที่จินคลายมือออกเล็กน้อย คาเมะก็พยายามจะสลัดตัวออกอย่างเร็ว แต่แขนแข็งแรงก็กลับตวัดรัดเข้าไปเหมือนเดิมอีกครั้ง  

“ทริคแบบนี้ ใช้กับฉันไม่ได้ถึงสองครั้งหรอกนะ คาเมนาชิ” ตาคมดุประกายกร้าวราวกับจะตักเตือนร่างบางในอ้อมแขนให้ยอมสยบอยู่ในอ้อมกอดนิ่งๆ คาเมะตกใจกับแววตาของอีกฝ่ายที่ดูน่ากลัวบอกไม่ถูก เสียงทุ้มที่กระซิบลอดไรฟันช่างต่างจากที่ได้ยินเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ทำไมนะ ถึงคิดว่าท่าทางอ่อนโยนเมื่อครู่ทำให้รู้สึกดีราวกับลอยได้  

“อยู่กับฉัน คงไม่เป็นไรหรอก ใช่ไหม คาเมนาชิ” จินพูดยิ้มๆ แต่ดวงตาคมนั่นไม่ได้ยิ้มด้วย

น่ากลัว ... อาคานิชิ จินในตอนนี้น่ากลัวเกินไป  

 

จินก้มลงมองร่างบางที่หรุบตาต่ำมองแค่ออกของเขาอย่างรู้สึกเหนือกว่า ทำไมเขาจะไม่เห็นแววตาที่ตื่นตระหนกของร่างบางตรงหน้าตอนที่เขาขู่กันเล่า ร่างบางตกใจแค่ไหน ทำไมเขาจะไม่รู้ ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยได้ยินเสียงแบบนี้ของเขาเป็นต้องเข้าใจว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่สามารถเดาได้ อย่างเมื่อครู่เขาแค่ต้องการขู่ร่างบางให้ว่าง่ายๆเท่านั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายทำเอาจินใจไม่ดี ไม่อยากเห็นร่างบางทำหน้าตาแบบนั้น    

 

จินอยากเห็นใบหน้าสวยแต้มไปด้วยรอยยิ้ม
อยากเห็นใบหน้าสวยที่ทำหน้าแสนงอน ยื่นริมฝีปากบางเวลามีใครขัดใจ  

 

อยากเห็นดวงตาสุกใสเป็นประกายฉายแววซุกซนทุกครั้งที่ได้แก้แค้นเขาคืน
อยากเห็นใบหน้าสวยที่ทำหน้าดุจนจินอยากจะยอมสยบอยู่ตรงนั้น  

 

อา ... นี่เขาหลงคาเมนาชิขนาดนี้เชียวหรือนี่
จินยอมรับว่าหลงใหลในตัวร่างบางตรงหน้ามากขึ้นทุกที ทั้งๆที่เจอกันไม่กี่ครั้ง  

 

ครั้งแรกที่เจอ จินยอมรับว่าถูกใจที่ใบหน้าสวยคมเกินชาย
เครื่องหน้าที่พอเหมาะรับกันไปทุกส่วนดูสวยคมจนผู้หญิงหลายคนคงอิจฉา  

 

ครั้งที่สองที่เจอกัน จินถูกใจกับปฏิกิริยาจากร่างบางตอนที่โดนเขาจูบ
ใบหน้าสวยหลับตาพริ้มจนแพขนตางอนสวยทาบลงไปกับแก้มนุ่ม ดูเหมือนเทวดาองค์น้อยๆ  

 

หลังจากนั้นร่างบางก็ทำได้แสบอย่างไม่น่าเชื่อ
ทั้งดึงให้หัวโขกกับรถ ทั้งเสยเข่าจนจุกไปหมด
ไม่นับครั้งแรกที่ถูกต่อยเสยคางจนมึน 

 

 

แล้วครั้งนี้ล่ะ ?       

 

 

TO BE CONTINUE*
^_____________^
:: 09062008 ::

edit @ 19 Jun 2008 23:07:14 by `` CHEEZZIE ✖