[SF] ● ♫ NO PROMISES ♫ ● End in part* (Jin ♥ Kazuya) BY.CHEEZE*   

 

 Short Fiction : No Promises

Song Title : No Promises – Shane Ward

Status : End in part.

Author : CHEEZE*    

ดวงอาทิตย์ ที่ทอแสงอมส้มบ่งบอกถึงเวลาเกือบเย็น นักศึกษามหาวิทยาลัยหลายคนต่างก็มีกิจกรรมที่แตกต่างกันไปในเวลาเย็น บางกลุ่มรีบกลับบ้าน ลางกลุ่มจุบกลุ่มนั่งคุยกันตามจุดต่างๆ ในคอฟฟี่ชอปหรือโต๊ะที่มหาวิทยาลัยจัดเอาไว้ให้ บางกลุ่มแยกย้ายกันไปอยู่ตามชุมนุมที่มักจะมีกิจกรรมเสริมในช่วงเวลาเย็น หมดไปวันหนึ่งของการเป็นนักศึกษา

 

   

ในห้องเล็คเชอร์ที่อาจารย์เพิ่งเดินออกไป นักศึกษาหลายคนที่ลุกขึ้นเก็บของและทยอยเดินออกจากห้องตามกลังต่างมีสีหน้าเหนื่อยอ่อน เนื่องจากเป็นวิชาเอกทำให้เรียนหนักกว่าวิชาเลือกทั่วไป หลายคนส่งเสียงดัง ตะโกนจนได้ยินทั้งห้องว่าจะไปเที่ยวต่อ หลายคนเดินกลับบ้านแบบไม่สนใจใคร และหลายคนที่เลิกที่จะนั่งพักและจับกลุ่มคุยกัน

 

   

“เค้ายังไม่มาอีกเหรอ” ร่างบางตัวสูงเอ่ยถามเพื่อนที่ถอดแว่นกรอบบางออกจากใบหน้าเรียว เก็บแว่นใส่กล่องแล้วยัดเข้ากระเป๋าสะพายใบเล็กที่ติดตัวมา ก่อนจะเก็บหนังสือเล่มหนาตามลงไป คำตอบที่ให้เพื่อนเป็นการส่ายหน้าช้าๆเท่านั้น แขนเล็กถูกยกขึ้นดูนาฬิกาข้อมือสีดำที่เจ้าตัวใส่ติดตัวเป็นประจำ

 

   

“วันนี้ เค้าก็เรียนวิชาเอกเหมือนกันน่ะ” ตอบพร้อมยิ้มบางๆ เพื่อนตัวสูงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆเพื่อนตัวเล็กรอ

 

   

“แล้วเค้าของฮิโระล่ะ? ยังไม่มาเหรอ?” ถามเพื่อนกลับบ้าง คนหน้าหวานตัวสูงอมยิ้มนิดๆ ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ แขนเรียวยาวยกขึ้นมองนาฬิกาข้อมือตัวเองบ้าง

 

   

“วันนี้ เค้าก็เรียนวิชาเอกเหมือนกันน่ะ”

 

   

ทำท่าทางล้อเลียนแถมเหมือนเสียด้วยจนอีกคนหมั่นไส้ ฟาดลงไปเบาๆที่ต้นแขนของอีกฝ่าย ทั้งสองคนหัวเราะร่า คนในห้องเล็กเชอร์เริ่มทยอยออกไปเกือบหมดแล้ว ยังเหลือนักศึกษาในห้องไม่ถึงสิบคนเท่านั้น แต่ทั้งสองคนก็นั่งรอพูดคุยเรื่องทั่วไปทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรให้พูดคุยมาก ในเมื่อทั้งสองคนลงเรียนด้วยกันเกือบทุกวิชา เป็นร่างบางตัวสูงที่ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขี้นมากดก่อน

 

   

เสียงฝีเท้าที่วิ่งดังตึกๆก้องมาตามระเบียงชั้นเรียน รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าหวานสวย มือเล็กเอื้อมแตกข้อมือเพื่อนที่ถือโทรศัพท์กำลังจะกดเบอร์ให้เก็บลง แล้วลุกขึ้นเดินไปที่หน้าห้อง จังหวะเดียวกับที่ร่างเล็กเปิดประตูออก ชายหนุ่มร่างสูงก็ยืนอยู่หน้าห้อง มือใหญ่เอื้อมกำลังจะเปิดประตูเหมือนกัน

 

   

“คาซึยะรอนานไหม? จินรีบวิ่งมาเลยนะเนี่ย! แฮ่กๆ” รีบพูดทั้งๆที่ยังไม่หายจากอาการหอบ มือทั้งสองข้างท้าวที่เข่าหอบนิดๆ เงยหน้ามองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

   

“ไม่หรอก เรารอได้” เสียงหวานที่เปล่งออกจากลำคอแทบเอาคนที่วิ่งมาหายเหนื่อย ร่างสูงยิ้มกว้างก่อนจะเอื้อมหยิบกระเป๋าไปถือเสียเอง ร่างบางไม่ได้ขัดอะไรเพราะรู้ว่าถึงขัดจะถือเอง อีกฝ่ายก็ต้องงอแงไม่ยอมเป็นแน่

 

   

“เรียวจังล่ะจิน” เสียงเล็กแหลมแหวขึ้นทันที คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเห็นแค่คนรักของเพื่อนที่วิ่งมาคนเดียว

 

   

“มันขาสั้น เดี๋ยวก็มาถึงแล้วล่ะ ฮิโระกิ นั่นไง” สิ้นเสียงจิน ก็โผล่หน้าชายหนุ่มร่างเล็กที่หอบกระเป๋ามาถึงสองใบ ฮิโรกิทำหน้างง ก็ของเค้ายังถืออยู่เลย ทำไมเรียวถือมาตั้งสองใบ แล้วคำตอบก็กระจ่างเมื่อเรียวพาดกระเป๋าใบย่อมลงบนหลังจิน

 

   

“ของแก คราวหลังไม่ต้องรีบขนาดนั้นนะมึง คาเมะไม่หนีมึงไปไหนหรอก ไอ้จิน” จินรับกระเป๋าจากเพื่อนตาดุ ก่อนจะหันไปหัวเราะแหะๆ ขอบคุณเพื่อนสองสามคำแล้วจูงมือร่างเล็กเดินออกไป

 

   “คาเมะ พรุ่งนี้เจอกันนะ” เสียงฮิโรกิตะโกนเบรกก่อนที่จินจะลากเพื่อนสนิทตัวเองหายไปไหน คาเมะหันหลังพยักหน้าหงึกหงักกับเพื่อนสองสามคำ    

 

 “นัดอะไรไว้กับฮิโรกิเหรอ? บอกจินได้ไหม?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามร่างเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ ใบหน้าคมก้มลงถามเกือบชิด ทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ มือเล็กดันใบหน้าของอีกฝ่ายออกห่าง แต่จินก็ยังดึงดันที่จะก้ามลงมาอีก คาเมะหันหน้าหนี    

 

 “น่านะ บอกจินหน่อยสินะครับ” เสียงทุ่มยังคงออดอ้อนตื้อรอคำตอบทำเอาคาเมะหมั่นไส้ มือเล็กหยิบเนื้อบริเวณต้นแขนทำเอาจินร้องโอดโอย สะดุ้งออกห่างแต่ยังไม่ยอมปล่อยมืออีกฝ่าย    

 

 “พรุ่งนี้เรากับฮิโระต้องมาทำงานให้คณะตอนเช้า” คาเมะบอกคำตอบลอยๆ มองจินที่ทำท่างอนๆเพราะไปหยิกแขนเจ้าตัวเข้า  

 “แล้วนัดพรุ่งนี้กับจินล่ะ?” เสียงทุ้มเอ่ยกระฟัดกระเฟียด คิ้มเข้มขมวดเป็นปม มองหน้าอีกฝ่ายอย่างน้อยใจ มือใหญ่เอื้อมกดปุ่มลิฟท์ลง ใบหน้าคมบึ้งสนิท พรุ่งนี้คาซึยะนัดเค้าไว้แล้วอ่ะว่าจะไปดูหนังกัน ทำงี้ได้ไงอ่ะ จินไม่ยอมนะ     

 

“ก็เราบอกเมื่อไหร่ว่าเราจะยกเลิกนัดกับจินล่ะ?” คาซึยะถามกลับ ทำเอาจินยิ้มกว้างทันทีกับที่ลิฟท์เปิด จูงทอคาเมะเดินเข้าไปในลิฟท์ที่ไม่มีคน คงเพราะว่าเลยเวลาเลิกเรียนคาบสุดท้ายมานานแล้ว ทำให้คนใช้ลิฟท์น้อย จินก้มมองใบหน้าสวยที่ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วก้มลงฝังจมูกโด่งกับแก้มนิ่มฟอดใหญ่     

 

“เอ๊ ~ จินนี่ ถ้าใครเห็นจะว่ายังไงเนี่ย?” คาซึยะผละออกเล็กน้อย มองใบหน้าคมที่ยิ้มระรื่นลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ มือเรียวอีกข้างกำลังจะยกขึ้นเช็ดที่ร่างสูงหอมลงมา     

 

“อ๊ะๆ อย่าเช็ดนะคาซึยะ ถ้าเช็ดจินจะหอมอีกรอบ” จินพูดดักทำเอาคาซึยะบ่นอุบอิบกับความเจ้าเล่ห์เจ้ากลของอีกฝ่าย จินยิ้มกว้างเดินออกมาจากลิฟท์เดินผ่านห้องเรียนไม่กี่ห้องก่อนจะเดินออกไปนอกบริเวณอาคารเรียน ข้ามถนนเพื่อไปที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย     

 

คาซึยะอมยิ้มนิดๆ มองมือของตัวเองที่ถูกจินจับจูงเอาไว้ไม่ปล่อยแล้วเงยหน้ามองแผ่นหลังของร่างสูง คาซึยะมักจะเป็นฝ่ายตามจินเสมอ แต่นั่นก็เป็นความสมัครใจของเจ้าตัวเอง คบกันมาตั้งนาน เกือบจะเข้าปีที่สองแล้ว ความรักและความสม่ำเสมอที่จินมีให้ตั้งแต่วันแรกที่คบกันทำเอาใครต่อหลายคนอิจฉา ทั้งจินและคาซึยะในเวลาเดียวกัน     

 

จินหยุดยืนรอรถบัสที่ทยอยออกจากมหาวิทยาลัย เพื่อข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง นักศึกษาจำนวนมากยืนรอเพื่อที่จะข้ามไปยังลานจอดรถเพื่อแยกย้ายกันกลับ ร่างสูงกันกลับมามองหน้าคาซึยะที่ยิ้มรับ มือใหญ่ยกขึ้นลูบที่แก้มใสเบาๆ ปาดเหงื่อออกจากผิวเนียนสวย     

 

“เอ๊า มดจะเดินตามแล้วจิน” เสียงแซวดังมาจากด้านหลังของคาซึยะ จินมองเลยไหล่ร่างบางออกไปก่อนจะยิ้มกว้าง คาซึยะมองรอยยิ้มนั้นแล้วยิ้มตาม จินไม่เคยโกรธ ไม่เคยโมโหที่คนอื่นจะแซว ใครหลายคนก็เคยถามว่าทำไมจินถึงไม่โกรธบ้าง แต่คำตอบที่จินตอบกลับไปก็ทำเอาคาเมะตื้นตันไปหลายวัน     

 

‘ก็เค้าพูดเรื่องจริงกัน จินจะว่าเค้าทำไม คนมันอิจฉา’    

 

มือใหญ่กระตุกมือเล็กให้เดินตามกันไปหลังจากที่รถโล่งแล้ว เดินต่อไม่ถึงห้าสิบเมตร ก็ถึงลานจอดรถกว้างที่ร่างสูงจอดเอาไว้ ทั้งสองคนหยุดยืนที่รถเบนซ์สปอร์ต SLK สีดำสนิทคันเล็กที่จอดอยู่ริมสุดแถว จินถึงปล่อยมือคาซึยะให้แยกเดินไปที่นั่งข้างคนขับ คาเมะยิ้มมองจินที่ง่วนอยู่กับการล้วงหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกง     

 

อันที่จริงแล้วรถคันนี้ คาซึยะเองก็เป็นคนช่วยเลือก อันที่จริงก่อนคบกัน ตัวร่างบางเองก็มีรถขับมามหาวิทยาลัยเองทุกวัน ไม่ต้องพึ่งรถโดยสารของทางมหาวิทยาลัยหรือแท็กซี่ แต่พอคบกับจิน รถคันสวยของคาซึยะแทบจะขึ้นสนิมเพราะไม่ได้ใช้เลยซักครั้งเดียว มีบ้างที่พ่อกับแม่ของคาซึยะขับออกไปใช้ แต่นั่นก็น้อยครั้ง จินเองก็เคยประกาศเลยว่า     

 

‘ขายทิ้งไปเถอะคาซึยะ เพราะยังไงจินก็ต้องขับไปรับไปส่งคาซึยะทั้งชีวิตอยู่แล้ว’    

 

แล้วไอ้รถคันนี้ก็จินเองนั่นแหล่ะที่จูงมือพาคาซึยะไปซื้อวันแรกที่คบกัน เลือกกันตั้งเกือบวันกว่าที่จะได้คันนี้มา ตอนแรกคาซึยะเองก็ไม่เข้าใจ ว่าแค่คบกันทำไมถึงกับต้องเปลี่ยนรถคันใหม่เอี่ยม ตอนแรกคิดแค่ว่า สงสัยจินแค่อยากได้คันใหม่เท่านั้น แต่คำตอบจากร่างสูงก็ทำเอาอึ้งไปอีกระลอก     

 

‘จินแค่อยากให้รถคันนี้มีแค่จินและคาซึยะที่ใช้ รถคันเก่าของจิน จินจะทิ้งมันไปเลย จินไม่อยากให้คนอื่นที่เคยนั่งได้ใช้ของส่วนร่วมกับคาซึยะ ก็แค่คาซึยะที่พิเศษ จินไม่อยากให้ขี้ปากใครมาพูดว่าคาซึยะไปนั่งทับรอยเค้า อาจจะดูสิ้นเปลือง แต่จินพูดจริงๆนะ’    

 

จินพูด ให้คาซึยะรับรู้ จินพูด ให้คาซึยะเข้าใจ ว่าสิ่งที่บ่งบอกว่าคาซึยะเป็นคนที่พิเศษเหนือคนอื่นสำหรับจินจินจะพูดและจะทำทุกอย่างให้คาซึยะรับรู้   

 

++    

 

Hey baby, when we are together, doing things that we love.

(ที่รัก ,, เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ทำในสิ่งที่เรารักร่วมกัน)

 

 
Every time you're near I feel like I'm in heaven, feeling high

(ทุกเวลา ที่มีเธออยู่ใกล้ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่บนสวงสวรรค์ สูงขึ้นไป)

 

 
I don't want to let go, girl.

(ฉันไม่อยากปล่อยเธอไปไกลเลย ที่รัก)

 

 
I just need you to know girl.

(ฉันแค่เพียงต้องการให้เธอได้รับรู้เอาไว้)

 

   ++    ☆.｡･:*:･ﾟ`☆､｡･:*:･ﾟ`★.｡･:*:･ﾟ`☆.｡･:☆♪     

 

“ทานข้าวที่ไหนดี คาซึยะ” ร่างสูงเอ่ยถามพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี จินอารมณ์ดีเสมอเมื่ออยู่กับคาซึยะ ไม่เคยแสดงอารมณ์โกรธหรือไม่พอใจเลยสักครั้ง     

 

“ไปทานที่บ้านเถอะจิน เดี๋ยวเราทำให้ทานนะ” เสียงแหบเล็กเอ่ยบอก ถูกใจจินนัก ร่างสูงเลยให้ร่างวัลคนตัวเล็กจังหวะที่รถติดไฟแดงแค่แป๊บเดียว ใบหน้าคมก้มลงขโมยจูบจากริมฝีปากบางสีสดเร็วๆแต่ย้ำหนักๆ ก่อนจะหันกลับไปขับรถอย่างอารมณ์ดีขึ้นเท่าตัว  คาซึยะส่ายหน้าช้าๆ เอื้อมเปิดเครื่องเสียงในรถ จินไม่ค่อยชอบฟังวิทยุ เลยเลือกฟังจากซีดีหรือเอ็มพีสามต่างๆแทน คาซึยะรื้อยูเอสบีที่วางอยู่ที่ช่องเก็บของหน้ารถ เสียบไปที่เครื่องเสียงที่เปิดสวิทช์เอาไว้แล้ว     

 

จินเลี้ยวรถเข้าที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านตัวเอง เพื่อหาซื้อวัตถุดิบเข้าไปทำอาหาร บ้านจินไม่มีหรอกของสดอะไรนั่น จะซื้อก็ต่อเมื่อคาซึยะเข้ามาทำอาหารให้เท่านั้น จินล้วงหยิบแค่กระเป๋าตังค์ออกมาใบเดียว ยื้อมือร่างบางเอาไว้ใม่ให้หยิบอะไรออกไป คาซึยะยิ้มบางๆอย่างยอมแพ้ มากับจิน คาซึยะแทบไม่เคยต้องจ่ายเงินเองเลยสักครั้ง ถึงแม้จะดึงดันจ่ายเองสักแค่ไหน แต่จินก็จะพูดกลับอยู่เสมอ     

 

‘คาซึยะตัวแค่นี้ จินเลี้ยงไหวน่า’    

 

สองร่างเดินจูงมือเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ จินเลือกที่จะเดินไปหยิบตะกร้าใส่ของแทนที่จะใช้รถเข็นเพราะว่า รถเข็นมันเยอะเกินไป ซื้อขอบทำอาหารแค่มื้อเดียว คาซึยะเดินจูงมือจินไปที่โซนตู้แช่เย็นเพื่อเลือกเนื้อและผัก     

 

“จินอยากทานอะไรดี?” คนตัวเล็กหันกลับมาถามร่างใหญ่ที่กำลังยืนคิด     

 

“จินไม่กินเนื้อแล้ววันนี้ จินอยากกินสเต๊กปลาแซลมอนอ่ะคาซึยะ” พูดของโปรดของคนตัวเล็กที่ชอบปลาแซลมอนเป็นชีวิตจิตใจ มองที่เนื้อวัวสีแดงสดพลางทำหน้าเบ้ กินไปก็มีแต่โปรตีนกับไขมัน คาซึยะไม่เห็นเหรอว่าจินอ้วนจะตายอยู่แล้ว    

 

“จินทานได้เหรอ? จะอิ่มไหม?” คาซึยะถามพร้อมกับเลิกคิ้ว ปกติจินไม่ค่อยชอบทานอาหารรสอ่อนอย่างผักกับปลาสักเท่าไหร่หรอก ของโปรดของจินน่ะมันก็ต้องเนื้ออะไรพวกนี้ทั้งนั้น จินเบ้ปากเมื่อคาซึยะยิงคำถามตรงจุด ก็จริงอ่ะ จะอิ่มไหมเนี่ย?     

 

“สปาเกตตี้ปลาแซลมอนกับผักโขมไหมจิน อย่างนี้จะได้อิ่มขึ้นมาหน่อย” จินพยักหน้ารัวเมื่อคาซึยะเสนอเมนูขึ้นมาใหม่     ร่างบางเดินไปเลือกซื้อเนื้อปลาแซลมอนอีกจุดหนึ่ง ก่อนจะเดินไปซื้อผักโขมและเส้นสปาเกตตี้ ส่วนผสมอย่างอื่นก็มีที่ห้องครัวบ้านจินเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดก็เป็นฝีมือเค้านั่นล่ะที่ซื้อไปเก็บไว้เสียบ้าง เมื่อวัตถุดิบหลักครบ ก็มาถึงเรื่องรอง ร่างบางเดินเลือกผลไม้และน้ำผลไม้เก็บไว้ที่บ้านอีกฝ่ายบ้างก่อนที่จะอ้วนตายเพราะน้ำอัดลม จินไม่ทานน้ำเปล่าในขณะที่คาซึยะชอบทานมากกว่าน้ำประเภทอื่นเสียอีก ก็เหตุผลที่แสนจะฟังไม่ขึ้นอีกนั่นล่ะ น้ำเปล่ามันจืด ไม่อร่อย     

 

ได้ของที่ต้องการครบหมด ร่างสูงก็นำไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ เรียบร้อยแล้วก็เดินไปที่รถมุ่งหน้าไปยังบ้านของคนตัวสูงที่ห่างออกไปไม่กี่บล็อกจากซุปเปอร์มาเก็ตที่ไปซื้อของกันมา บ้านของจิน ที่ยังไงมันก็คืนคอนโดขนาด 2LDK ใจกลางเมืองที่หรูหราและน่าอยู่สำหรับใครหลายคน จริงๆแล้วจินเองก็มีบ้านทีเรียกได้ว่าบ้านจริงๆอยู่แล้ว แต่เนื่องจากพ่อกับแม่จินทำงานที่ต่างประเทศไม่ค่อยอยู่บ้าน เพราะฉะนั้นจินก็เลยเลี่ยงมานอนคอนโดดีกว่า รถสปอร์ตสีดำเลี้ยวเข้าไปจอดที่ลานจอดรถภายใน ก่อนที่จินจะดับเครื่องแล้วหยิบของต่างๆออกจากรถ และก็เป็นปกติที่คาซึยะไม่เคยได้ถืออะไรให้หนักเลยเสียอย่างเดียว     

 

☆.｡･:*:･ﾟ`☆､｡･:*:･ﾟ`★.｡･:*:･ﾟ`☆.｡･:☆♪     

 

ห้องของจินอยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคารสูง ชายหนุ่มช่วยอีกฝ่ายเคลียร์ของก่อนจะหลีกไปนอนรอที่โซฟาสีเข้มตัวยาวนุ่มเพื่อรอร่างบาง เพราะครั้งล่าสุดที่จินเข้าไปช่วยคาซึยะทำอาหาร แทนที่คาซึยะจะทำงานเบาลง กลับกลายเป็นทำหนักขึ้นแทนเสียนี่ จินเลยเลือกเปิดทีวีเครื่องใหญ่ดูรอดีกว่า     

 

++    

 

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง คาซึยะก็เดินออกมาจากห้องครัว เหลือบมองร่างสูงที่หลับสนิทเปิดทีวีไว้ดูตัวเองนอนหลับเสียอย่างนั้น กลีบปากบางคลี่ยิ้ม เดินเข้าไปหยุดที่ข้างโซฟาตัวใหญ่นุ่ม มองท่านอนราวกับเด็กของอีกฝ่าย    

 

++    

 

I don't wanna run away, baby you're the one I need tonight,

(ฉันไม่ต้องการไปที่ไหนอีกแล้ว ที่รัก เธอคือคนเดียวที่ฉันต้องการคืนนี้)

 

 

No promises.

 

(ไม่ต้องมีคำสัญญาอะไร)

 

 

Baby, now I need to hold you tight, I just wanna die in your arms

 

(เวลานี้ฉันต้องการจะโอบกอดเธอเอาไว้ ฉันแทบจะตายคาอกเธออยู่แล้ว)

 

Here tonight

(ที่นี่ ในคืนนี้)    

 

++    

 

มือเล็กเขย่าตัวร่างสูงที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเบาๆ มือใหญ่ยกขึ้นขยี้ตาอย่างง่วงงุน บ่นงุ๊งงิ๊งหาว่าร่างบางทำอาหารช้าเลยทำให้รอจนหลับไป คาซึยะยิ้มบางๆ กดริมฝีปากที่ปลายคางสากอย่างเอาใจ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหารที่มีสปาเกตตี้วางอยู่สองจาน จินมองจานอาหารที่วางอยู่คนละฝั่งของโต๊ะก็จิ๊ปากไม่พอใจ มือใหญ่เลื่อนจานมาวางข้างๆกันทำเอาคาซึยะเห็นแล้วหมั่นไส้ นั่งลงเพราะมือใหญ่ฉุดให้นั่งลงข้างๆ     

 

จินมองจานตัวเองที่อีกฝ่ายกำลังหยิบเครื่องเทศขึ้นมาบรรจงปรุง อย่างจินน่ะ เวลาทานอะไรต้องปรุงเสียก่อนไม่ว่าอาหารจานนั้นมันจะเลิศรสขนาดไหน แต่ถ้าไม่ปรุงเหมือนมันจะขาดอะไรไป แต่ก็ติดอยู่อย่าง เพราะจินไม่ชอบปรุงเอง และฝีมือคาซึยะก็รสชาติถูกใจจินเสียด้วย ร่างบางหยิบพริกไทยมาเหยาะสองสามครั้ง ก่อนจะตามด้วยชีสผงนิดหน่อย ก่อนจะเลื่อนจานไปตรงหน้าชายหนุ่มนี่นั่งน้ำลายหกรออยู่     

 

ใช้เวลาทานสปาเกตตี้ที่คาซึยะลงมือทำเองไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง สองในสามก็ลงไปอยู่ในกระเพาะร่างสูงทั้งหมด บอกแล้วว่าคาซึยะเดาไม่ผิด แค่สเต็กปลาแซลมอนจินทานไม่อิ่มหรอก จินทิ้งจานที่ทานเสร็จเรียบร้อยไว้ที่อ่างล้างจาน เพราะพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็จะมาทำความสะอาดให้เรียบร้อย เลยไม่ต้องลำบากทั้งสองคนที่ต้องมานั่งล้าง ร่างสูงจูงมือคาซึยะให้มานั่งที่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่นด้วยกัน     

 

“วันนี้คาซึยะไม่กลับบ้านได้ไหม?” เสียงทุ้มถามอ้อนๆ เงยหน้ามองร่างบางที่ตัวเองนอนหนุนตักอยู่ มือใหญ่จับมือเล็กลูบเบาๆก่อนเอามาวางที่อกของตัวเอง คาซึยะมองคนตัวใหญ่ที่อ้อนได้น่ารักนักก่อนจะอมยิ้ม       

 

“จินคงต้องโทรไปถามพ่อเราก่อน” เสียงเล็กตอบกลับทำเอาจินหน้ายู่ ก็พ่อคนตัวเล็กนี่ล่ะที่ตั้งกฎว่ายังไงคาซึยะก็ต้องกลับบ้านทุกวันจนกว่าจะเรียนจบ และต้องเป็นจินที่มาส่งถึงหน้าบ้านทุกวันเสียด้วย คาซึยะจะค้างนอกบ้านได้ก็ต่อเมื่อเป็นงานเลี้ยงแล้วกลับดึก เลยต้องค้างบ้านจินหรือเวลาที่ทำรายงานกับฮิโรกิดึกๆเท่านั้น แต่บ้านที่คาซึยะค้างได้นอกจากบ้านตัวเองนั้นก็คือบ้านจินและบ้านฮิโรกิ     

 

“อย่างนี้คาซึยะไม่บอกจินเลยล่ะว่าไม่ได้ รู้อยู่แล้วว่าพ่อคาซึยะไม่ให้” จินบ่นอุบอิบก่อนจะซุกใบหน้าคมกับหน้าท้องแบนเรียบ ทำเอาร่างบางหัวเราะคิกคัก     

 

++    I don't want to run away, I want to stay forever, thru Time and Time..

(ฉันไม่อยากห่างจากเธอไปไกล ฉันต้องการอยู่กับเธอตลอดไป ให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ)

 

 

No promises  

(ไม่ต้องสัญญาอะไร)    

 

++    

 

คาซึยะหัวเราะกับท่าทางของจิน ใบหน้าสวยก้มลงจนเกือบชิดใบหน้าหล่อคม กระซิบเบาๆที่ใบหูนิ่มของอีกฝ่าย     

 

“แต่ว่าวันนี้คุณพ่อเราไม่อยู่ ถ้าจินจะโทรบอกคุณแม่ ...”     

 

ไม่ต้องรอให้ร่างบางพูดจบ อาคานิชิ จิน กระตุกตัวเองขึ้นคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะแก้วใสเข้าชุดกับโซฟารับแขก ต่อสายไปที่บ้านคาเมนาชิทันที คาซึยะยิ้ม มองจินที่รอปลายสายรับโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ ลุกขึ้นไปหยิบน้ำผลไม้ในตู้เย็นห้องครัว รินใส่แก้วแล้วเดินมานั่งที่เดิม มองจินที่คุยโทรศัพท์แล้วหัวเราะร่า กล่าวลาสองสามคำแล้ววางสายไป     

 

“คุณแม่คาซึยะทั้งสวยทั้งใจดี” จินพูดอารมณ์ดี ล้มตัวลงนอนที่ตักนุ่มอีกครั้ง คาซึยะมองอย่างหมั่นไส้ จะไม่อนุญาตได้ไงคุณแม่ชอบจินยังกับอะไรดี เจอเสียงทุ้มๆนุ่มๆอ้อนสองสามคำ ขี้คร้านคุณแม่จะยกลูกชายคนนี้ให้บ้านอาคานิชิเลยเสียด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดที่พ่อมาเบรกเอาไว้เสียก่อน คาซึยะคงไม่ได้ใช้นามสกุลคาเมนาชิแล้วล่ะ !     

 

“จินจะว่าพ่อเราไม่หล่อแถมใจร้ายงั้นสิ” คาซึยะพูดดัก จินส่ายหน้าทำหน้าเหรอหรา ประมาณว่าจินไม่ได้คิดอย่างนั้นนะ มือเล็กบีบปลายจมูกโด่งอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะหัวเราะคิกคัก มองร่างสูงที่จับมือตัวเองจูบเบาๆที่ปลายนิ้วเล่น      

 

“อาบน้ำกันไหม?” จินถามขึ้น เงยหน้ามองคาซึยะที่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม     

 

“ถ้าจินพูดว่าอาบน้ำไหม เราจะอาบแต่ถ้าจินพูดว่าอาบน้ำกันไหม? เราขอตอบว่าไม่” เพราะคาซึยะรู้ว่าคำว่า ‘กัน’ ของจินมันก็ย่อมาจาก 'ด้วยกัน’ นั่นแหล่ะ คาซึยะอยากอาบน้ำเฉยๆ ไม่อยากทำอะไรนอกจากนั้นหรอก จินยิ้มแห้งๆที่โดนอีกฝ่ายรู้กัน เด้งตัวขึ้นฉุดมือร่างเล็กให้ลุกตาม    

 

“จินแค่จะพาไปอาบน้ำเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั้นจริงๆนะ” พูดบอกร่างเล็กที่พยักหน้าเบาๆแล้วยอมเดินตามเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่อยู่ด้านใน     จินหยิบผ้าเช็ดตัวและชุดนอนที่คาซึยะเอามาทิ้งไว้จำนวนหนึ่ง เลือกให้อีกฝ่ายที่ยืนรอรับอยู่ข้างๆก่อนจะเดินเข้าไปส่งถึงในห้องน้ำ !!!     

 

“ไหนจินบอกว่าจะพาเราไปอาบน้ำ ไม่ทำอะไรนอกจากนั้น” คาซึยะหรี่ตาคาดโทษ มองอีกฝ่ายที่ทำหน้าระรื่นอยู่ในห้องน้ำด้วยกันกับเค้า นิ้วเรียวคีบเนื้อบริเวณหลังมือให้อีกง่ายได้ร้องโอดโอย ก่อนจะถอนหายใจ     

 

“ก็จินบอกว่าจินจะพาอาบน้ำ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั้น ก็ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ จินแค่จะอาบน้ำให้” คนตัวสูงเอ่ยเสียงทะเล้น ก้มลงหอมแก้มร่างบางฟอดใหญ่ คาซึยะเหล่ตามองอย่างปลงๆ ตั้งแต่คบกับจินมา เปลืองเนื้อเปลืองตัวชะมัด มือใหญ่ไม่อยู่เฉยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตร่างบางอย่างรวดเร็ว     

 

“หน่านะ จินรักคาซึยะนะครับ” คาซึยะเหลือบตามองคนที่อยู่สูงกว่า จินจะบอกรักคาซึยะอย่างอารมณ์ดีเสมอ แต่แววตาของจินไม่ได้ล้อเล่นเหมือนเสียงที่ร่างเริง เวลาจินบอกรักสายตาจินจะจริงจัง สม่ำเสมอราวกับขอให้คาซึยะเชื่อ ว่าจินพูดจริง ไม่ได้ล้อเล่น     จินรักคาซึยะจริงๆ มั่นใจในตัวจินเถอะ     

 

“ฮื่อ เราก็รักจิน” คาซึยะยิ้มหวานจนตาปิด ซุกใบหน้าสวยกับแผ่นอกกว้างที่หัวใจเต้นแรงเสมอเวลาคนตัวเล็กบอกรัก อ้อมแขนแข็งแรงกอดอีกฝ่ายแน่น เป็นทุกครั้งที่คำพูดหวานๆออกมาจากกลีบปากบางสวย     

 

ให้ตายเถอะคาซึยะ จินทั้งรักทั้งหลงคาซึยะจนจะบ้าตายอยู่แล้วนะคนดี ทำไมจินถึงรักคาซึยะได้มากมายขนาดนี้นะ     

คาซึยะไม่ได้ประจบเอาใจเหมือนใครหลายคนที่จินเคยเจอคาซึยะไม่ได้หลอกลวงแต่จริงใจกับคนอื่นอยู่เสมอ คาซึยะไม่ได้หลอกล่อทำให้จินลุ่มหลง     

แต่เพราะเป็นคาซึยะ จินถึงทั้งรักทั้งหลงคาซึยะได้ขนาดนี้ คนตัวเล็กแค่นี้ แต่กำหัวใจจินไว้ทั้งดวง !     

 

“รัก จินรักคาซึยะ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบคำหวานที่ใบหูบาง แต้มจูบเบาๆที่แก้มใส เลื่อนมาที่ริมฝีปากบางสวย กดริมมีปากลงไปสัมผัสกับความหอมหวาน     

 

จินจะทำให้คาซึยะรู้ ว่าจินรักคาซึยะแค่ไหนจินจะทำให้คาซึยะรู้ ว่าจินน่ะหลงคนตัวเล็กคนนี้มากขนาดไหน    

และจูบทุกครั้งจะเป็นคำสาบานของจิน ว่าทั้งชีวิต จินจะไม่มีวันปล่อยมือจากคาซึยะแน่นอน    

 

 

ศีรษะเล็กเงยเริ่ดเมื่อใบหน้าคมซุกหาความหอมจากซอกคอขาวเนียน ทิ้งตัวลงกับอ้อมกอดของจินที่รัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก เพราะคาซึยะรู้     

 

อ้อมกอดของจินจะไม่มีวันทำให้คาซึยะต้องเจ็บปวดอ้อมกอดของจินจะปกป้องคาซึยะจากอันตรายทั้งปวง     

 

สาบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางถูกแยกออกก่อนจะถูกมือใหญ่เลื่อนมันลงไปกองที่พื้น มือหนาลูบหนักๆไปตามเรือนกายบอบบาง ดันคนตัวเล็กชิดกับประตูไม้ คลุกเคล้าใบหน้าคมกับแผ่นอกเนียน     

 

“จิน” เสียงที่เปล่งจากริมฝีปากบางสั่นพร่า ยิ่งเร้าอารมณ์ร่างสูง คนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆเมื่อริมฝีปากอิ่มปัดผ่านยอดอกสีสวย ดูดซับมันอย่างหลงใหล     

 

“จิน” ร่างบางกระซิบเสียงพร่า     

 

อย่าได้ไหมคาซึยะ อย่างเรียกชื่อจินด้วยเสียงแบบนั้น

มันยิ่งจะทำให้จินรักและหลงคาซึยะมากเข้าไปอีก ไม่ไหวแล้วคาซึยะ

จินอยากรักคาซึยะจนแทบทนไม่ไหวแล้วนะ     

 

กางเกงสแลคสีเข้มหลุดลงไปกองที่ปลายเท้าเมื่อไหร่คาซึยะไม่รู้ รุ้แต่ว่าตอนนี้ผิวขาวๆกำลังถูกจินบ่มให้กลายเป็นสีชมพูทั้งร่าง อ้อมแขนแข็งแรงช้อนร่างบางขึ้นทั้งตัวก่อนจะค่อยๆแทรกกายเข้ามาอย่างทะนุถนอม นิ้วเล็กทั้งสิบจิกระบายที่แผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายแน่น ใบหน้าหวานสวยเหยเกด้วยแรงอารมณ์ที่พรุ่งสูง ทำเอาจินมองภาพตรงหน้าอย่างหลงใหล     

 

“คาซึยะ ... คาซึยะ” จินพร่ำชื่อคนตัวเล็กซ้ำในขณะที่เริ่มขยับกายไปตามจังหวะ เสียงครางแผ่วๆที่ออกจากริมฝีปากบาง เรือนกายที่บอบบางที่อยู่ในอ้อมแขน ทุกอย่างที่เป็นคาซึยะ ของจินทั้งหมด     

 

“จิน ฮื่ออ ... ช่วยเราด้วย” เสียงหวานออดอ้อนอย่างน่าสงสาร ยิ่งทำให้จินโหมแรงพาคนรักไปให้ถึงฝั่งพร้อมกัน ร่างเล็กกระตุกรุนแรงกรีดร้องเสียงหวานพร้อมกับที่คนตัวสูงตามไปพร้อมๆกัน     

 

ร่างบางทิ้งตัวลงในอ้อมแขนอีกฝ่ายเต็มแรง จินมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม ก้มลงมอบจูบหวานๆให้อีกครั้งก่อนจะถอนกายออกมาจากคนตัวเล็ก อุ้มร่างบางไปที่อ่างน้ำ ทำความสะอาดร่างกายให้คนตัวเล็กและตัวเองก่อนจะเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย มือใหญ่เปิดดันประตูไม้ออกก่อนจะตรงไปที่เตียงนุ่ม วางร่างเล็กลงบนเตียงก่อนที่จะเลี่ยงงตัวเองไปที่ตู้เสื้อผ้า หาเสื้อผ้าใส่แทนผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบเอวบ้าง ก่อนจะตามมาสมทบร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงรอ     

 

“จินรักคาซึยะนะครับ” ร่างสูงพูดพลางกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมน คาซึยะยิ้มหวานกดจูบที่ปลายคางอีกฝ่ายเบาๆ ซุกตัวลงกับอ้อมกอดอีกฝ่าย    

+

+

 

 

  I don't wanna run away, I don't wanna be alone (

ฉันไม่ต้องการไปที่ไหนอีกแล้ว ฉันไม่ต้องการจะอยู่ตัวคนเดียว)   

No Promises

(ไม่ต้องสัญญาอะไรมากมาย)

 

 

Baby, now I need to hold you tight, now and forever my love

 

(ที่รัก ตอนนี้ฉันต้องการที่จะโอบกอดเธอ จากนี้และตลอดไป)   

 

++    

 

“รักจินนะ” เสียงหวานเอ่ยตอบ ก่อนจะหลับตาพริ้มในอ้อมกอดร่างสูง     

 

รักของเราไม่ได้ต้องการอะไร นอกจากการกระทำ รักของจินให้กับคาซึยะคนเดียวเสมอ

จากนี้ตลอดไปเช่นเดียวกับคาซึยะ ที่จะรักจิน ตราบเท่าที่จินรักคาซึยะ     

 

จินรักคาซึยะ และคาซึยะรักจิน ไม่เคยต้องอายใครที่จะแสดงออก

ยิ่งรักมาก ยิ่งต้องแสดงออกมากให้อีกฝ่ายรับรู้ ว่ารักขนาดไหน

จินรักคาซึยะ และพร้อมที่จะให้คาซึยะและทุกคนรับรู้

เช่นเดียวกับคาซึยะ ที่พร้อมจะไว้ใจและวางความรักและความเชื่อใจไว้ที่จิน     

ไม่เห็นต้องมีเลย คำสัญญาอะไรนั่น แค่ จินรักคาซึยะ และ คาซึยะรักจิน

 เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเราสองคนแล้ว    

 

 

NO PROMISES FOR US

JIN ♥ KAZUYA FOREVER

 

 

 

 

: ENDED :  

FINISHED ON 21052007

FIRST POSTED @ FIXXXBOARD

edit @ 15 Jun 2008 05:18:52 by `` CHEEZZIE ✖